دانلود فیلم Pan’s Labyrinth 2006

کامنت سه از سه

من عقیده دارم که چیزی بیش از اینها اتفاق افتاده که اینطور مخاطب را از خود بیخود کرده است. برای چنین واکنشی، باید از تحلیل‌های سطحیِ معمول، و اتفاقات تکراری و کسالت‌آورِ در سطحِ خودآگاه گذشت، و ریشه را در لایه‌هایی عمیق‌تر از خود جستجو کرد که چنین منقلب شده است. من عمیقا اعتقاد دارم که آن کسی که آن طور از خود بی خود به تشویق ممتد می‌ایستد، همان کسی نیست که قبل و بعد فیلم بوده است و خواهد بود، بلکه لایه‌های عمیق‌تری از اوست که با فیلم ارتباط برقرار کرده، پیام یا انرژی‌ای بسیار عمیق و عظیم را دریافت کرده، و در آن زمان، آن‌طور به جوش و خروش آمده است که نشود بعدش هیچ‌جوره با توصیفات و تعریفات معمول از فیلم‌ها، توجیهش کرد... شاید پیامی از جنس بازگشت به خانه‌ای بسیار بسیار کهن‌تر، عظیم‌تر و باشکوه‌تر، اما هرچه که هست، چیزی از جنس دریافت و حسِ مستقیم و هدفگیری شده برای لایه‌های عمیق‌تر، چیزی که نشود در سطحِ خودآگاه به راحتی توصیفش کرد...

این فیلم قطعا بهترین اثر گیلرمه دل‌تورو، و از بهترین آثار تاریخ سینما، هست و خواهد بود...

کامنت دو از سه

چه بسا آن تماشاچیان هم پس از بازگشت به خانه و با فروکش کردن هیجانات، این سوالات را از خود پرسیده باشند. برای چه 22 دقیقه ایستاده تشویق کردم؟ بازی‌های عالی؟ بله، شاید او هم با من هم‌عقیده باشد که مثلا بازی فوق‌العادۀ سرگی لوپز، بهترین نمایشی است که تا کنون از یک شخصیت نظامی با دیسیپلین، قاطع، با صلابت، همیشه مرتب و منظم، اما بی‌رحم و بی‌احساس دیده است، که فضای طبیعی زیبا و در عین حال مخوف انتخاب شده برای فیلم، به جنبه‌های رازآلود آن کمک بسیار کرده است، که موسیقیِ فیلم (آن آهنگ معروف) چیزی شاید شبیه یک حس نوستالژی را در درون آدم برمی‌انگیزد و انگار دارد با آدم حرف می‌زند، که داستان در تمام دو ساعت لحظه‌ای از هیجان و اتفاق نمی‌افتد، که این ایدۀ جذاب به خوبی هم کارگردانی شده است، اما باز هم در نهایت از خودش می‌پرسد باشد، اما برای همین‌ها 22 دقیقه ایستاده تشویق کردم؟ اصلا این که فقط یک داستان تخیلی بچگانه بود، پس این چه اتفاقی بود که برای من افتاد؟ خوب که فکر می‌کنم، من که در آن زمان اصلا به این چیزها فکر نمی‌کردم، اصلا انگار آنجا نبودم...

کامنت یک از سه

به نظر شما بیشترین تشویقِ ایستاده در جشنوارۀ فیلم کن چقدر طول کشیده است؟ پنج دقیقه؟ ده دقیقه؟ یک ربع؟

22 دقیقه! تماشاگرانِ فیلم "Pan’s Labyrinth" پس از تماشای این فیلم، 22 دقیقه، ایستاده، به تشویقِ ممتدِ آن پرداخته‌اند!

به نظر شما چه چیزی باعث می‌شود جمعیتی بایستند و فیلمی که به اصطلاح فانتزی و تخیلی هم خوانده می‌شود و چه بسا اصلا بعضی‌ها آن را حتی داستانی برای بچه‌ها بدانند را 22 دقیقه ایستاده تشویق کنند؟ بازیگری خوب؟ فضای جذاب؟ موسیقی عمیق و تاثیرگذار؟ داستان جذاب و گیرا و پُرکشش؟ طرح و ایدۀ خوب؟ کارگردانی خوب؟ یا نه، شما هم فکر می‌کنید این توجیه‌ها کافی نیستند، و چنین برانگیختگی پرشوری را توجیه نمی‌کنند، آن هم در جشنواره‌ای مثل کن با آن همه فیلم اَدایی (هُنری) و کسالت‌بار و بعضا کثیف؟ چه چیزی می‌تواند کلِ یک جمعیت را تا این حد تحت تاثیر قرار دهد؟! 22 دقیقه تشویق پیوستۀ جمعی، فضا را تجسم کنید و به آن فکر کنید...

هزار توی پن، از اون دسته فیلمهاییه که مدتها ذهن رو درگیر خودش می‌کنه. یه فیلم فاکتورهای زیادی لازم داره تا به این مرحله برسه و بشه از اون به عنوان «شاهکار» یاد کرد که از این جهت هزارتوی پن یک شاهکار تمام عیاره.
فیلمنامه به تنهایی نبوغ و ظرافتهای زیادی داره. تا خوردن دو دنیای رئال و فانتزی روی همدیگه با استعاره‌های درون‌متنی حساب‌شده و دقیق چیزیه که باعث می‌شه فیلم رو بارها و بارها تماشا کرد برای کشف و درک لایه‌های عمیق چندلایه‌ش.
فضاسازی جذاب، شخصیت‌پردازی و موسیقی متن فوق‌العاده زیبا و تاثیرگذار فیلم هم از نقاط قوت دیگه‌شه.
هزارتوی پن شما رو به دل یه هزارتوی اسرارآمیز می‌بره و اجازه نمیده به این زودی‌ها ازش بیرون بیاین. پس اگه این فیلم رو ندیدین به شدت پیشنهاد میکنم از دستش ندین و خودتونو برای مدتی تسلیم دنیای بی‌نظیرش کنین.