نمیدونم چی بگم، فیلم بدی نیست ولی خوب هم نیست،، داستان جالب و مشهوری داره ولی من با اساس داستان هم زیاد حال نمیکنم به گرد پای داستان های عاشقانه ایرانی نمیرسه،، تو داستان های ما نجابت حرف اول رو میزنه
سجاد سینما و ادبیات روایتگر داستان هاست، این داستان میتونه حقیقی، واقعی و یا فانتزی باشه، راوی کاری به معیار های اخلاقی که ما برای خودمون تعیین کردیم نداره. اگه قرار باشه سینما فقط بر اساس سلایق فردی حرکت کنه دیگه داستان های حقیقت های هولناک فاش نمیشد. عاشقانه ایرانی ؟ کدوم عاشقانه ایرانی؟ سینمای ایران در قرق و حصار یکسری عقاید مذهبی و سنتی هست. این سینما هرگز نمیتونه اصیل باشه چون قادر نیست روایتگر بی چون و چرای واقعیت ها باشه برای همین که وقتی یک کارگردان یا فیلمنامه نویس تلاش میکنه ساختار شکنی بکنه اون اثر به جان نمینشینه و بیشتر تمسخر آمیز میشه البته تلاششون در این حجم از سانسور و سنگ اندازی قابل احترامه. نجابتی که ازش حرف میزنی دروغی و سلیقه ایییه.