فیلم درونمایهی قوی روانشناختی داره. به نظر من همزمان داستان پدر و پسر رو پیش میبره و در نقطهی مناسبی هر دو داستان رو به هم گره میزنه تا مخاطب بعد از تماشای فیلم هم کماکان به فیلم فکر کنه. دیدنش رو حتما پیشنهاد میکنم.
مادر عملاً هیچ تلاشی برای بهبود خودش نکرد و یک زندگیای که میشد از اول ساختش رو از دست داد. با بیان نکردن احساساتش، کم کم همه رو نسبت به خودش سرد کرد. از طرف دیگه پسر با رواندرمانی و پدر با ابراز وجود خودش به همسرش هر دو تونستن از اون شرایط بد خارج بشن و زندگیشون رو ادامه بدن.