دانلود فیلم Reds 1981

کامنت پنج از پنج

جان ریدِ پرشور و احساس نیز مثل بسیاری دیگر، از دیدن شرایط طبقۀ محروم و ضعیف در رنج است، و به‌دنبالِ شرایطی آرمانی، سر از روسیه درمی‌آورد و به امیدِ دستیابی به جامعه‌ای رویایی، با انقلابی همراه می‌شود که بسیار بیشتر از هر انقلابِ شناخته شدۀ دیگری، واقعا انقلاب محرومین است! اما آن شور و حال روزهای انقلاب کجا، و آنچه بعد از آن می‌یابد کجا! او خیلی زود می‌فهمد که واقعیت، بسیار با آرمان‌های خیالیِ او فاصله دارد، و بنابراین این داستان، روایتِ همان تلخیِ همیشگی‌ای هم هست که در نهایت، نصیبِ آرمان‌گرایان می‌شود، آنها که از راست به چپ پناه می‌برند، و یا از چپ به راست فرار می‌کنند، به امید این که به آن شرایط فردی و یا جمعیِ عالی و ایده‌آل دست بیابند، غافل از این که عالی و کامل بودن با حرکت و تغییر که ذات هستی است، در تناقض است...

اگر دوست داشتید، با ماجراجوییِ او همراه شوید.

کامنت چهار از پنج

اما چه کسی از ابتدا دست به کار ساخت این فیلم شد؟ بازیگری مشهور در آن زمان (مخصوصا به‌خاطر فیلم موفق و خاطره‌انگیز بانی و کلاید)، که با شور و علاقۀ شخصی خودش و حتی با کمک سرمایه‌ای که از تجارب موفق بازیگری جمع کرده این فیلم را ساخته، یعنی وارن بیتی. بیتی که می‌داند تولید فیلم و کارگردانیِ همزمانِ آن چه کار دشواریست، ابتدا قصدی برای بازیگری در فیلم ندارد، اما وقتی بازیگرانِ پیشنهادی رضایتش را جلب نمی‌کنند، خودش نقش را برعهده می‌گیرد، و چقدر خوب که این اتفاق می‌افتد، چون بازی‌اش عالیست، عالی! مثل خیلی فیلم‌های دیگر که وقتی بازی‌های خوب و روانی می‌بینید، احتمالا یعنی پشت صحنۀ سخت‌گیرانه‌ای در کار بوده است، اینجا نیز چنین است، و بیتی برای رضایت دادن به برخی صحنه‌ها، هفتاد هشتاد برداشت را ضبط می‌کرده، و بازیگران را به جنون می‌کشانده است! اما در نهایت او به بهترین شکل از پس چالشِ دشوارِ کارگردانی، تولید، و بازیِ هم‌زمانِ فیلم برمی‌آید چرا که فیلم در نهایت علاوه بر این که نامزدِ اسکارِ بهترین فیلم و بهترین بازیگر می‌شود، اسکارِ بهترین کارگردانی را هم برای شخص او به ارمغان می‌آورد.

دایان کیتون که چندی پیش از این با دریافت اسکار به‌خاطر فیلم آنی‌هال به شهرت رسیده است هم پابه‌پای بیتی می‌درخشد، و این دو به‌خوبی، زوج عجیب و غریب و ماجراجوی رید/برایانت را به‌تصویر می‌کشند. فراز و نشیب‌های رابطۀ این دو برای من دیدنی بود، دیدنی، سرشار از ظرافت‌هایی که معمولا در قصه‌های واقعی یافت می‌شود و در Fiction به‌ندرت.

بازی‌های عالیِ این فیلم، چهار نامزدیِ اسکار به ارمغان می‌آورد، دو تا برای وارن بیتی و دایان کیتون، یکی برای جک نیکولسون که تازه از پروژۀ مشهورِ درخششِ (Shining) کوبریک برگشته و نقشِ نمایشنامه‌نویسِ مشهور یوجین اونیل را ایفا و برای آن وزنِ زیادی کم می‌کند، و دیگری برای بازیگری که نقش حاشیه‌ای اما مهم اما گولدمن را برعهده دارد، و برای آن برندۀ اسکارِ بهترین بازیگر مکمل می‌شود. فیلم اسکارِ بهترین فیلم‌برداری را هم از آن خود می‌کند، و در پنج رشتۀ بهترین فیلم‌نامه، تدوین، صدا طراحی لباس و صحنه نیز نامزد اسکار می‌شود.

کامنت سه از پنج

شما را نمی‌دانم اما برای من، فیلم‌های برگرفته از واقعیت لطف دیگری دارند. سایر فیلم‌ها که بر اساس واقعیت ساخته نشده و اصطلاحا Fiction خوانده می‌شوند، هرچقدر سعی کنند قصه‌ای ظاهرا واقعی را به‌نمایش بگذارند، باز هم خیلی شبیه به زندگیِ واقعی نمی‌شود. شاید هم علاقۀ من صرفا به مسألۀ بالاتر رفتن سن مربوط است، نمی‌دانم، در هر حال، من واقعا از دیدن این فیلم لذت بردم، و تماشایش را توصیه می‌کنم...

به چه کسانی؟ به کسانی که دوست دارند سرگذشت یک ماجراجوی واقعی را ببینند! واقعا هر چقدر فکر کردم چه توجیهی دارد که در 1981، در اوج جنگ سرد، فیلمی ساخته شود در مورد جان رید (John Reed)، یک مبارزِ حقوقِ کارگرانِ آمریکایی که به دل انقلاب روسیه می‌رود و از آنجا گزارش تهیه می‌کند و به شهرت می‌رسد، چیزی به ذهنم نمی‌رسد. فروش فیلم بد هم نیست و آن را در ردۀ سیزدهمین فیلمِ پرفروشِ سال قرار می‌دهد، در حدود چهل میلیون‌دلار، اما به‌قدری برای ساخت این فیلم هزینه شده – حدود 32 میلیون دلار، هزینۀ عظیمی که فیلم را در ژانرِ فیلم‌های حماسی (Epic) قرار می‌دهد – که در نهایت با هزینه‌های جانبی، چیزی دستِ سازنده‌اش را نمی‌گیرد، با این حال مدیرِ استودیویِ سازنده یعنی پارامونت بعدها می‌گوید که از این که در نهایت این فیلم را با تمام دشواری‌هایش ساختیم، به خود افتخار می‌کنیم. گویا ساخت این فیلم هم رسالتی بوده که باید انجام می‌شده، وگرنه چطور می‌شود نگران بازگشت چنین هزینۀ عظیمی در ساخت فیلمی که زندگیِ یک آمریکایی چپگرای فعال در انقلابِ روسیه را روایت می‌کند، در فضای ملتهبِ آن روزهایِ جنگ سرد نبود؟ در هر حال ساخت چنین فیلمی با چنین عنوان و ماجرایی، با هر متر و معیاری، سطحی از رواداری و مسامحه و آزادی را نمایش می‌دهد که برای ما کمی غیرقابل تصور است.

کامنت دو از پنج

جان رید (John Reed) فعال حقوقِ کارگرانِ آمریکایی است، فعالِ انتخاباتِ ریاست‌جمهوریِ آمریکا نیز، فعال ضد جنگ هم، سری به جبهه‌های جنگ جهانی هم می‌زند، به دل انقلاب روسیه می‌رود، جایی که کمتر خبرنگاری از جاهای دیگر دنیا جرأت کرده در آنجا حضور داشته باشد، به آمریکا برمی‌گردد، به روسیه که حالا شده شوروی می‌رود، و کلی ماجرا که باورش سخت است تنها در یک فاصلۀ زمانیِ پنج ساله اتفاق افتاده باشد، زندگیِ آدم‌های ماجراجو و کله‌خراب همین‌طوری است دیگر! هم دنبال کردن ماجراهای شخص جان رید، و هم رابطۀ او با شریک ‌زندگی‌اش لوییس برایانت، برای من بسیار جذاب بود، چون واقعا نمی‌دانستم که اتفاق بعدی که قرار است، چه در ماجراجویی‌های شخصِ جان رید و چه در رابطۀ این زوج بیفتد چیست. برای فیلم هزینۀ بسیاری شده، چون فیلم در لوکیشن‌های بسیار متنوعی می‌گذرد، از غرب وحشی، تا کاخ‌های تزاری، تا ساختمان‌های اتحاد جماهیر شوروی، تا اروپا و ترکیه و ... لوکیشن‌هایی که چون همه مربوط به بیش از یک قرن پیش هستند، بازسازی آنها بسیار پرهزینه بوده است، اما این لطف را دارد که شما حداقل با فضاهایی بسیار متفاوت از فضاهای احتمالا تکراری که در فیلم‌های روتین می‌بینید مواجه می‌شوید...

کامنت یک از پنج

بعضی فیلم‌ها بوده که همیشه ضمن این که از دیدنش بسیار لذت برده‌ام، از این که چرا و چگونه ساخته شده‌اند نیز حیرت کرده‌ام! این‌ها فیلم‌هایی بوده که ساختنش خیلی منطقی به‌نظر نمی‌رسیده و با عقل جور در نمی‌آمده، اما به هر دلیل نامشخصی، برایش هزینه شده و ساخته شده و حالا، معمولا ده‌ها سال پس از ساختشان، می‌توانیم تماشایشان کنیم و لذت ببریم. برخی از این فیلم‌ها اگرچه در زمان خود به موفقیتی دست پیدا نکرده‌اند، اما اکنون و با گذشت دهه‌ها، جایگاه واقعی خود را پیدا کرده‌اند. مثلا دو نمونۀ خیلی خوب از این فیلم‌ها که اگرچه در زمان خود عملا شکست خوردند، اما اکنون هر دو، جزء صد فیلم برتر لیست IMDB هستند، راه های افتخار از کوبریک، و چه زندگی شگفت انگیزی از کاپرا هستند...

خلاصه از این فیلم‌ها که واقعا ساخت‌شان توجیهِ عادی و اقتصادی‌ای ندارد زیاد است. حالا این دو مثال، امروز کاملا شناخته شده و مشهور هستند، بسیاری دیگر از این فیلم‌ها هستند که هنوز جا دارند تا بیشتر و بیشتر دیده و شناخته شوند. یکی از این فیلم‌ها به‌عقیدۀ من، فیلم سرخ‌ها، یا Reds است...