دانلود سریال The Punisher

یه جمله هست که میگه «انتقام، غذایی است که باید سرد سرو شود.» خب، سریال پانیشر (The Punisher) این غذا رو نه سرد، که منجمد و آغشته به باروت سرو می‌کنه. در ظاهر با یه اثر اکشن طرفیم از دنیای مارول، در باطن اما با یه تراژدی روان‌شناسانه درباره جنگ، تروما، و بهای انسان ماندن در جهانی که می‌خواهد از تو هیولا بسازد. این سریال، بلوغ تلویزیونی کاراکتر فرانک کسله؛ نه یه ضدقهرمان کمیک‌بوکی، که یه روح سرگردان با مشت‌های گره‌خورده و چشم‌هایی که تا مغز استخوان نفوذ می‌کنن.

خب، بسه دیگه، کراواتو باز کنم راحت باشم.

این سریال یه شاهکاره، چرا؟ آخه یه مرد داره به اسم جان برنتال. این یارو رفته تو پوست فرانک کسل، دیگه درش نیورده. هر بار که نفس میکشه انگار داره شیشه خُرد میکنه. بازی این مرد رو نمیشه «بازی» نامید، این یه جنون کنترل‌شده‌ست. یه سکانس هست (اسپویل نمیکنم) که آروم آروم برای یه نفر توضیح میده چه بلایی سرش میاره، منِ بیننده خشکم زده بود. هیچ جیغی نمیزنه، داد نمی‌زنه، ولی تو حس میکنی داری خفه میشی.

اکشنش فقط برای حال دادن نیست، روایت درده. مبارزات تن‌به‌تن مثل یه رقص مرگ می‌مونه. دوربین یواش یواش دورشون می‌چرخه، هر ضربه صدا داره، تق و توق الکی نیست. یه تیر خلاص هم نمی‌زنه الکی، هر فشنگی که شلیک میشه یه بغض داره پشتش. اینجا خبری از شوخی و رنگ و بوی فانتزی نیویورک انتقام‌جویان نیست. اینجا نیویورک بوی فاضلاب و خون میده.
(هشدار کمی اسپویل)





و تموم‌کننده‌ی قضیه، رابطه‌ی فرانک و اون دخترک توی فصل دومه. یه پدر سوخته که نمی‌خواد پدر باشه، ولی هست. عمیق بود، دردناک بود، و کاشکی ادامش می‌دادن. حیف که نتفلیکس زد تو سر این شاهکار و فصل سومش رو خاک خورد.

یه هشدار: این سریال، شوخی‌بردار نیست. واسه وقتایی که اعصاب پولادین می‌خوای، یا نیاز داری دنیا رو واسه یه مدت با چشمای فرانک ببینی. فرانک کسل قهرمان نیست، دادگاه نیست، خودِ حکمه. اجرا می‌کنه و میره.