دانلود فیلم Dead Poets Society 1989

این فیلم همون چیزیه که وقتی حس می‌کنی دنیات زیادی جدی شده، می‌ذاری و یاد می‌گیری یه کم نفس بکشی. پیتر ویر با یه قصه‌ی ساده درباره‌ی چندتا نوجوان و یک معلم عجیب، میاد یه سیلی محکم به روتین خشک آموزشی می‌زنه.

قدرت اصلی فیلم بدون شک حضور رابین ویلیامزه. نقش «جان کیتینگ» رو با یه ترکیب خیلی عجیب از مهربونی، طنز، و غم پنهان بازی می‌کنه—جوری که به‌جای معلم، تبدیل می‌شه به یه جرقه برای روشن کردن زندگی بچه‌ها. کیتینگ از اون کاراکترهاست که هرکی یه‌بار فیلمو ببینه، بعدش حداقل دو روز Carpe Diem تو سرش می‌چرخـه.

قصه خیلی تمیز جلو میره؛ نه جوگیر می‌شه، نه زیادی سانتی‌مانتال. رابطه‌ی بچه‌ها، شور آزادی، برخورد سیستم با خلاقیت—همه‌چی هم‌وزنه. حتی اگه ۳۰ سال هم ازش بگذره، هنوز مشکل سیستم آموزشی خشک و آدم‌هایی که هرچیزی رو با نمره و نظم می‌سنجن، کاملاً واقعی به نظر میاد.

نقاط قوت:

بازی تکان‌دهنده‌ی رابین ویلیامز؛ شاید بهترین نقش جدی کارنامه‌ش
فضاسازی احساسی، گرم و تلخ در عین حال
دیالوگ‌های ماندگار بدون ادا و اصول
شخصیت‌پردازی بچه‌ها، واقعی و بدون اغراق
پیام فیلم درباره‌ی خلاقیت و شجاعت، هنوز هم به‌روز و درست
نقاط ضعف:

بعضی لحظه‌ها کمی ایده‌آل‌گرایانه‌ست؛ انگار زندگی همیشه با یک شعر خوب حل می‌شه
پایان فیلم خیلی سریع جمع می‌شه و شاید می‌شد چند دقیقه بیشتر روی تبعات ماجرا مکث کنه
در بعضی شخصیت‌ها (مثل والدین) پیچیدگی کمی وجود داره و زیادی تیپیکال نشون داده می‌شن
ولی در مجموع، Dead Poets Society از اون فیلم‌هاست که آدم هیچ‌وقت نمی‌گه «حیف وقت».

اون حس «کاش منم یه معلم کیتینگ‌طور داشتم» دقیقاً همون چیزیه که فیلمو ماندگار می‌کنه.