فیلم رو ببینید ، بعدش حتما برید بخونید که در واقعیت چه اتفاقی افتاده. وقتی که از داستان اصلی و هدف ساخته شدن فیلم با خبر بشین متوجه میشین که با چه شاهکاری رو به رو هستین. تارانتینو با وفاداری به جزئیات اون دوران هالیوود فضای 1969 رو به شدت زنده کرد ولی تصمیم گرفت تلخ ترین حادثه تاریخ سینما رو به یه پایان رویایی تغییر بده...
قبل این فیلم باید در مورد شارون تیت تحقیق کنید و بعد این فیلم رو ببینید و فضای دهه ۶۰ اوایل دهه ۷۰ آمریکا رو دوست دارید حتماً پیشنهاد میکنم چون فضای خوبیو بوجود آوردن و نیم ساعت آخر فیلم بسیار هیجانی هستش بر خلاف ۲ساعته قبلش غافلگیریه جالبیه و تو ژانر درام پیشنهاد میشه برای دیدن
فیلم خوبی بود
ولی
داستانش بنظرم دو تا سکانس فوقالعاده داشت
یکی صحنه فیلم برداری دیکاپریو
یکی کل قضیه اومدن بچه های چارلز منسن (اگه سریال مایند هانتر رو دیده باشین میشناسینش) البته اینجاش خلاقیت کارگردان بوده خوب، وگرنه اون به این ربطی نداره کلا ولی جالبش کرده بود
ولی جدای همه اینا...
اگه دیکاپریو و برد پیت بازیگراش نبودن بعید میدونم فیلم خوبی از آب درمیومد چون بجز تا اواخر فیلم و اون سکانسی که گفتم روند فیلم کند بود و اگه بازیگرا عادی بودن آدم زود خسته میشد
ولی خوب دو تا از خوبای سینما دارن بازی میکنن و خواسته ناخواسته آدم دنبال میکنه فیلمو...
ولی
داستانش بنظرم دو تا سکانس فوقالعاده داشت
یکی صحنه فیلم برداری دیکاپریو
یکی کل قضیه اومدن بچه های چارلز منسن (اگه سریال مایند هانتر رو دیده باشین میشناسینش) البته اینجاش خلاقیت کارگردان بوده خوب، وگرنه اون به این ربطی نداره کلا ولی جالبش کرده بود
ولی جدای همه اینا...
اگه دیکاپریو و برد پیت بازیگراش نبودن بعید میدونم فیلم خوبی از آب درمیومد چون بجز تا اواخر فیلم و اون سکانسی که گفتم روند فیلم کند بود و اگه بازیگرا عادی بودن آدم زود خسته میشد
ولی خوب دو تا از خوبای سینما دارن بازی میکنن و خواسته ناخواسته آدم دنبال میکنه فیلمو...