این فیلم به معنی کلمه فوق العاده ست و تمامی احساس و عواطف آدمی رو بیدار میکنه.
از بچگی و دوستی و دوری گرفته تا غم و دوری و زمان. پیشنهاد میشه حین دیدنش یه جعبه دستمال کاغذی پیشتون باشه=)
خیلی معمولی و با روند کند.
در طول فیلم هیچ صحنه ای اونقدر احساسات آدم و جریحه دار نمیکنه،مگه سکانس آخر...
قطعا برای کسی که همچین تجربه ای داشته قابل درک تر هست🙏
نسبت به فصل اول شخصیت پردازی و بازی بازیگرا خیلی ضعیف تر بود و به نظرم میشد با قسمت های کمتر هم جمع کرد سریال و یا حداقل یه پایان منطقی تر تحویل بیننده میداد!
واقعا نمیدونم بعضیا چطور نظر میدن؛اگه بخوای به همه فیلما خیلی سطحی نگاه کنی در واقع فقط یه سری سکانس دروغین آمیخته شده با بازی چندتا بازیگره،باید خیلی سطحی نگر باشی که بخوای همچین نظری راجع به این فیلم بدی که از کاور فیلم هم معلومه که فانتزیه و قطعا صحنه های عجیب غریب توش وجود داره.
اگر کسی فیلم های پارک چان ووک و دیده باشه قطعا به خوبی با این فیلمشم ارتباط برقرار میکنه؛
پر از صحنه هاییه که تو فیمای دیگه ندید و یه حس و حال عجیب و درعین حال منحصر به فرد بهتون القا میکنه و
یه درس بزرگ راجع به خودخواهی انسان،منفعت طلبی،وفاداری،پشیمونی و عشق میده.
من به شخصه ارتباط و کشش بین دو شخصیت اصلی و خیلی دوست داشتم؛جوری که انگار داشتن با دوست داشتنشون بهم صدمه میزدن و اگه باهم نمیموندن انگار آسیب میدیدن...
فیلم حقیقتا به جز قاتلی که همه رو میکشه و جای همه رو بلده چیزی نداره
هیچ چیز مخفی تو داستان فیلم نیست که بخوای دوباره ببینیش،نه هیجانی،نه موسیقی متنی،نه صحنه های جذابی و...
به جز خاویر باردم به نظرم بازی بقیه بازیگرا خیلی معمولی بود و رو شخصیتشون کار نشده بود؛در حقیقت نمیشد زیاد باهاشون ارتباط گرفت.اون کشش لازم و نداشت و استوری لاین فیلم گیج کننده و بی دلیل طولانی بود.
شایدم استانداردای من با توجه به بقیه فیلمایی که دیدم بالا رفته که زیاد دوست نداشتم،درکل به نظرم شایسته این همه ستایش نیست فیلم
فیلمی فوق العاده با کارگردانی محشر پارک چان-ووک که جزوی از سه گانه “the vengeance”هست.
فیلم هر چند دقیقه یکبار شوکه تون میکنه و اصلا خسته کننده نیست.
یک سری صحنه های فیلم تا ابد تو ذهنتون هک میشن که چطور یه کارگردان میتونه با روحتون بازی کنه.
حتی وقتی که تکه های پازل هم داشتن به هم وصل میشدن هیچ حس کنجکاوی رو در من ایجاد نکرد؛نیمه اول فیلم به شدت جذاب بود ولی باقی فیلم به شدت خسته کننده و بدون هیجان.
در کل ارزش دیدن نداشت به نظرم
از بچگی و دوستی و دوری گرفته تا غم و دوری و زمان. پیشنهاد میشه حین دیدنش یه جعبه دستمال کاغذی پیشتون باشه=)
در طول فیلم هیچ صحنه ای اونقدر احساسات آدم و جریحه دار نمیکنه،مگه سکانس آخر...
قطعا برای کسی که همچین تجربه ای داشته قابل درک تر هست🙏
آب دسستونه بذارید زمین ببینیدش،بهترین فیلمی بود که تو این چند وقت اخیر دیدم.
اگر کسی فیلم های پارک چان ووک و دیده باشه قطعا به خوبی با این فیلمشم ارتباط برقرار میکنه؛
پر از صحنه هاییه که تو فیمای دیگه ندید و یه حس و حال عجیب و درعین حال منحصر به فرد بهتون القا میکنه و
یه درس بزرگ راجع به خودخواهی انسان،منفعت طلبی،وفاداری،پشیمونی و عشق میده.
من به شخصه ارتباط و کشش بین دو شخصیت اصلی و خیلی دوست داشتم؛جوری که انگار داشتن با دوست داشتنشون بهم صدمه میزدن و اگه باهم نمیموندن انگار آسیب میدیدن...
هیچ چیز مخفی تو داستان فیلم نیست که بخوای دوباره ببینیش،نه هیجانی،نه موسیقی متنی،نه صحنه های جذابی و...
به جز خاویر باردم به نظرم بازی بقیه بازیگرا خیلی معمولی بود و رو شخصیتشون کار نشده بود؛در حقیقت نمیشد زیاد باهاشون ارتباط گرفت.اون کشش لازم و نداشت و استوری لاین فیلم گیج کننده و بی دلیل طولانی بود.
شایدم استانداردای من با توجه به بقیه فیلمایی که دیدم بالا رفته که زیاد دوست نداشتم،درکل به نظرم شایسته این همه ستایش نیست فیلم
درواقع اون پایان ارضا کننده رو که قطعا همه اخر فیلم منتظرشیم و به من نداد...
فیلم هر چند دقیقه یکبار شوکه تون میکنه و اصلا خسته کننده نیست.
یک سری صحنه های فیلم تا ابد تو ذهنتون هک میشن که چطور یه کارگردان میتونه با روحتون بازی کنه.
در کل ارزش دیدن نداشت به نظرم