در دنیایی که بشریت توانایی رویا دیدن را از دست داده است، تنها یک موجود غیرانسانی همچنان شیفته اوهام رو به زوال دنیای رویا باقی مانده است. این هیولا که غرق در خیالات است، به تصاویری چنگ میزند که...
یه فیلم خیلی خاص و هنریه؛ بیشتر از اینکه روی داستان مستقیم تمرکز کنه، روی حس، تصویر و فضای رویاگونه کار میکنه. فیلمبرداری و سکانسها واقعاً چشمگیرن و بعضی پلانها آدمو میخکوب میکنن. ولی در عوض، روایتش عمداً مبهم و کند پیش میره؛ یعنی اگه دنبال فیلم داستانمحور و سرراست باشی ممکنه خستهکننده یا گیجکننده بشه. بیشتر شبیه یه تجربه سینماییه تا یه فیلم معمولی. اگر فیلمهای هنری و فضاساز مثل آثار تارکوفسکی یا سینمای سورئال دوست داری، احتمال زیاد ازش لذت میبری. برای سلیقه عمومی شاید حدود 6 از ۱۰ بگیره، ولی برای کسایی که سینمای هنری و نمادین دوست دارن میتونه تا ۸ یا حتی ۹ هم ارزش داشته باشه. فیلمی نیست که همه باهاش ارتباط بگیرن؛ یا خیلی جذب فضای عجیب و سنگینش میشی، یا وسطش حس میکنی زیادی کند و مبهمه. من خودم ۹ میدم بهش.