دانلود فیلم Schindler’s List 1993

به نظرم Schindler’s List بیشتر از اینکه فقط روایتِ تاریخِ جنگ باشه، یه جور کابوسِ واقعیِ انسانی‌ـه که آروم‌آروم می‌ریزه توی صورتِ آدم. اسپیلبرگ اینجا از همون اول نمی‌خواد “شوک” بده؛ می‌خواد “فشار” بسازه. انگار فیلم عمداً سرعت نمی‌ده تا تو فرصت کنی بفهمی رنج چطور خودش رو توی جزئیات، توی سکوت‌ها، توی نگاه‌ها و توی رفتارهای کوچیک تحمیل می‌کنه.

اون میزانسنِ سیاه‌وسفیدش خیلی تاثیرگذاره—طوری که همه‌چیز تبدیل می‌شه به سندِ زنده، نه فقط یک داستان. درخت‌ها، خیابون‌ها، صورت‌ها… حتی وقتی اتفاق بزرگ نمی‌افته، حس می‌کنی چیزی سنگین پشت صحنه منتظره. و همون رنگی که به شکل محدود و هدفمند استفاده می‌کنه، بیشتر از اینکه تزئین باشه، انگار یه ضربه‌ی آگاه‌کننده به تماشاگره.

بازیِ لیام نیسون خیلی محکم و چندلایه‌ست؛ اون شخصیت رو همزمان دوگانه نشون می‌ده: هم شبیه یه آدمِ روزمره‌ـست که می‌تونه انتخاب کنه، هم مثل کسی که دیر فهمیده تاریخ چقدر بی‌رحم بازی می‌کنه. فیلم برای اینکه بی‌رحمانه باشه، محتاج اغراق نیست—خودِ واقعیت اغراق رو حذف می‌کنه.

نقاط ضعفش به اون معنایی که فیلم‌های سرگرم‌کننده دارن، وجود نداره؛ ولی برای بعضی‌ها ممکنه سنگین، طولانی، و از نظر احساسی سخت باشه. این فیلم قرار نیست راحتت کنه. قرارِ فقط نگاهت رو واقعی‌تر کنه و بعد ولت نکنه.

آخرش چیزی که منو بیشتر درگیر می‌کنه اینه که فیلم بهت یادآوری می‌کنه “خیر” همیشه یک اتفاق قهرمانانه و فوری نیست—گاهی فقط یک تصمیمِ دیر اما واقعی‌ـه، وسط جهانی که همه‌چیز داره به سمت نابودی می‌ره.

هرچی بیشتر درمورد مستندات تاریخی هولوکاست بدونین درد بیشتری با دیدن این فیلم میکشید.
تمام مدتی که گریه میکردم حس‌های متفاوتی همزمان باهم تجربه میکردم؛ شرمندگی، سپاسگزاری از شیندلر، شکرگذاری از وجود همچین آدم‌هایی، تنفر از انسانیت و خلق اون!

خوشحالم فیلم سیاه و سفید بود و ما رو به دنیای اون زمان و خاطرات و گفته‌ها نزدیک تر میکرد.

حتی فکر کردن به فیلم هم منو به گریه میندازه.
حقیقت اینکه این فیلم داستان فقط یکی از چندین اردوگاه دوره هولوکاسته و اردوگاه‌های بزرگ‌تر و وحشیانه‌تری وجود داشتن، درد رو صدها برابر میکنه.

ما فقط یه گوشه کوچیک از هولوکاست رو دیدیم… اما همونطور که روی قبر اسکار شیندلر هم نوشتن “ هرکسی تنها یک نفر را نجات دهد، دنیا رو نجات داده است”