دانلود فیلم Singin’ in the Rain 1952

کامنت پنج از پنج

داستانِ فیلم در بستر جذابِ تولدِ صدا در سینما در انتهای دهۀ بیست میلادی اتفاق می‌افتد، که خودش زمینه‌ساز کلی شوخیِ بامزه است! از سیستم صوتی‌ای که حتی صدابردارها هم هنوز دقیقا نمی‌دانند چه‌کار می‌کند و باید همه‌چیز را با سعی و خطا یاد بگیرند و پیش ببرند، تا آن صحنه‌های خنده‌دار و درخشان از اکران ناموفق فیلم در سینما به‌علت مشکلات صوتی‌.

راجر ابرت منتقد مشهور سینما، آواز در باران را چنین توصیف می‌کند:

یک تجربۀ متعالی، که هیچکسی که عاشق سینماست نباید آن را از دست بدهد.

تمام این تلاش‌های سخت، گذشت، و این شاهکار برای آیندگان بر جای ماند، شما تماشایش کنید و بگویید ارزشش را داشت یا نه؟ با یکی از غول‌های ژانر موزیکال آشنا شوید، و با خانواده یا دوستان به تماشای این فیلم شاد و زیبا و سرزنده و خنده‌دار بنشینید!...

کامنت چهار از پنج

بعدها اوکانر تعریف می‌کند که پس از این اتفاق، جین کلی بارها ظاهرا بی‌دلیل بر سر اوکانر فریاد زده است، و وقتی اوکانر دلیلش را پرسیده، جین کلی گفته که می‌ترسیدم اگر سر باز هم سر رینولدز فریاد بزنم او را از دست بدهیم و سر تو خالی کردم!

در هر حال رینولدز پشتکار خیره‌کننده‌ای از خود نشان می‌دهد، و با توجه به این که کلی و اوکانر رقصنده‌های حرفه‌ای بودند، ارزش کار رینولدز 17 ساله در این فیلم بیشتر نمایان می‌شود، تا جایی که پس از فیلمبرداریِ اجرای بی‌نظیرِ صبح‌بخیر، (Good Morning) که از هشت صبح تا یازده شب طول می‌کشد، پاهای رینولدز خونریزی می‌کند! او سال‌ها بعد می‌گوید این فیلم از سخت‌ترین کارهایی است که در تمام زندگی‌اش انجام داده است! اوکانر و کلی هم از پیامدهای این اجراهای سخت در امان نبودند، اوکانر پس از اجرای دلنشین «آنها را بخندان» (Make Them Laugh) چند روز را در بیمارستان می‌گذراند، و جین کلی ضبط شاهکار ماندگار آواز در باران را که دو سه روز طول کشید، با تب 39 درجه انجام می‌دهد!

سه از پنج

حدسم در مورد دشواری ساخت فیلم درست بود و همان ماجراهای اندکی که از اتفاقات پشت صحنه وجود داشت، نشان می‌داد که چه تولید دشواری در کار بوده است. مثلا صحنۀ پریدن روی لبۀ مبل برای رسیدن به اجرای همزمان، چهل بار ضبط می‌شود! یا دبی رینولدز در هنگام تولید این فیلم تنها 17 سال داشته و پیش‌زمینۀ او ژیمناستیک بود نه رقص، بنابراین برای اجرای رقص‌های دشوارِ فیلم، تحت فشار شدیدی قرار می‌گیرد. سرانجام در یک صحنه جین کلی شدیدا از او انتقاد می‌کند، و رینولدز به گریه می‌افتد. یک بازیگر-رقصندۀ معروف که در صحنۀ فیلمبرداری حاضر بوده او را در این حال می‌بیند. او رینولدز را به یکی از تمرینات خود می‌برد تا به او نشان دهد که رقص حتی برای حرفه‌ای‌هایی مانند او نیز بسیار دشوار و مستلزم سختکوشیست، اما دشواری و سختکوشی‌ای که در پایان ارزشش را دارد، چیزی که اکنون برای ما بیننده‌ها که به راحتی می‌نشینیم و دستاوردهای این روزها تلاشِ سخت را مشاهده می‌کنیم، به‌راحتی قابل تأیید است!

کامنت دو از پنج

من همین‌طور که داشتم از فیلم لذت می‌بردم، از اواسط فیلم کم‌کم متوجهِ تلاش بسیار زیادی که برای ساخت تک‌تک سکانس‌ها انجام شده، و هنرمندیِ حیرت‌انگیزی که در آن به کار رفته شدم، مخصوصا اجراهای شخص جین کلی که می‌دانستم کارگردانی کار را برعهده دارد. این حد از تلاش و سختکوشی برای ساخت یک فیلم و داشتن چنین استانداردها و توانایی‌هایی، از یک‌طرف برایم تحسین‌برانگیز بود، و از یک طرف، متأسفانه آنچه ما به‌اصطلاح سینمای خودمان می‌شناسیم را بسیار کوچک – و متأسفانه در بسیاری از موارد پوچ – نشان می‌داد. البته تعداد فیلم‌های زیادی در سینما نیستند که چنین استانداردهای بالایی داشته باشند، اصولا همین فیلم‌های موزیکال هم از این زمان به بعد کم‌کم به حاشیه رفتند و در خود آمریکا هم فیلم‌های متمرکز بر وراجی‌های پوچ و کم‌هزینه رونق پیدا کرد، اما آثار عظیمی در سینمای کلاسیک وجود دارد که بیننده را عمیقا تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، با استانداردهایی که به‌سختی قابل تکرارند...

شاهکاری بی‌نقص در ژانر موزیکال؛ روایتی طنزآمیز از گذار سینمای صامت به ناطق که هم‌چنان تازه و هوشمندانه است. فیلمنامه‌ای منسجم با دیالوگ‌های تند (۹/۱۰)، بازیگری گروهی درخشان از جین کلی، دونالد اوکانر و ژان هیگن (اصلی و مکمل هر دو ۱۰/۱۰). فیلمبرداری رنگی تکنیکالر چشمنواز است (۹/۱۰) و طراحی صحنه، لباس و گریم، هالیوود دهه‌ی ۲۰ را بی‌نقص بازآفرینی می‌کنند (هر دو ۱۰/۱۰). موسیقی و ترانه‌ها (۱۰/۱۰) و طراحی رقص (کوریوگرافی) که اوج خلاقیت است (۱۰/۱۰)، فیلم را به سطحی دست‌نیافتنی می‌رسانند. کارگردانی کلی و دونن در صحنه‌های کمدی نبوغ‌آمیز است، اما سکانس ۱۳ دقیقه‌ای باله‌ی «برادوی ملودی» گرچه بصری حیرت‌انگیز است، ریتم تند روایت را متوقف می‌کند (کارگردانی ۸/۱۰، ریتم ۸/۱۰). تأثیر عاطفی فیلم در القای شادی محض و عشق به سینما، ۹/۱۰. در مجموع، اثری کامل در سبک خود که هم‌چنان می‌درخشد و تماشای آن برای هر سینمادوستی ضروری است
. ریتم تند .
بازیگری اصلی 10/10
فیلم برداری 9/10
کارگردانی 8/10
طراحی صحنه 10/10
ریتم 8/10
موسیقی و ترانه ها 10/10
فیلمنامه 9/10
طراحی لباس و گریم 10/10
بازیگری مکمل 10/10
تاثیر عاطفی و پیام فیلم 9/10
طراحی رقص 10/10
امتیاز 96