در فیلم کره ای تماس ، سو یون و یون سوک به طور اتفاقی از طریق تماس با تلفنی قدیمی با یکدیگر آشنا میشوند. سو یون متوجه میشود که یون سوک نیز در همین خانه زندگی میکند و…
ایده ی فیلم خیلی جذاب بود و دقیقا مثل frequency 2000. درکل فیلمی خوب ولی فوق العاده اعصاب خورد کن. ایرادات کمی همتوی خط زمانی و شخصیت ها داشت ولی اونقدری نبود که اذیت کننده باشه. شخصیت منفیش یکی از منفور ترین و اعصاب خورد کن ترین شخصیت هایی بود که تا حالا دیدم. درکل پیشنهاد میشه
بنظرم تو ژانر هیجان انگیز یک شاهکار بود؛ مدت ها بود هر دقیقه با یه فیلم غافلگیر نشده بودم ... اما ورای این ژانر نشون میداد که تو جهان موازی نه یکی بلکه چندین احتمال برای خط زمانی زندگی وجود داره که هر کدوم میتونن بالفعل بشن و این بستگی به انتخابمون داره، هر چند هنوز در حد تئوریه. و بعد هم پیام یا درس عمیقی که داشت راجب قدرت پذیرش بود ... پذیرشِ ناکامی یا از دست دادنی که اتفاق افتاده، شاید اگه شخصیت اصلی با مرگ پدرش در گذشته به پذیرش رسیده بود امکان داشت که این پورتال وحشتناک از راه اون تلفن باز نشه.
البته دقیقا مخالف دنیای های موازی بود داستانش. چون اگه بر اون اساس بود، با تغییر توی گذشته، آینده حاضر تغییری نمیکرد و فقط یک خط زمانی دیگه کنارش درست میشد