مستأجر پولانسکی، مرثیهای برای از دست رفتن هویت در دنیای مدرنه داستان ترلکوفسکی (با بازیِ خود کارگردان) که ذرهذره در روح مستاجر قبلی حل میشه، یه شاهکار در به تصویر کشیدن پارانویاست. معادلهی روانیِ این فیلم دقیقاً اینطوری کار میکنه: Isolation+Gaslighting Neighbors=Loss of Self
پولانسکی با کادربندی های تنگ و زوایای دوربینش، شما رو هم مثل شخصیت اصلی تو اون آپارتمانِ لعنتی زندانی میکنه. سکانسهای توهم و پیدا کردن دندان تو دیوار، مو به تن آدم سیخ میکنه! اگر به سینمای روانکاوانه و کافکایی علاقه دارید، این فیلم یه باید مطلقه
پولانسکی با کادربندی های تنگ و زوایای دوربینش، شما رو هم مثل شخصیت اصلی تو اون آپارتمانِ لعنتی زندانی میکنه. سکانسهای توهم و پیدا کردن دندان تو دیوار، مو به تن آدم سیخ میکنه! اگر به سینمای روانکاوانه و کافکایی علاقه دارید، این فیلم یه باید مطلقه