دانلود فیلم JFK 1991

کامنت پنج از پنج

در سکانسی که شاید جذاب‌ترین بخشِ فیلم باشد، جایی که گریسون با آن نظامیِ مرموز به نام X ملاقات و کسب اطلاعات می‌کند. به گفتۀ استون، شخصیت X ترکیبی از دو شخصیتِ متفاوت است، اولی یک مأمور CIA که خودِ گریسون با او دیدار داشته، و دومی یک رابطِ نظامی بین CIA و پنتاگون که استون در جریانِ تحقیقاتش خود شخصا با او ملاقات می‌کند، و درباره‌اش چنین می‌گوید:
یکی از خارق‌العاده‌ترین بعدازظهرهای تمامِ زندگی‌ام بود، تقریبا درست مثلِ فیلم، به محضِ دیدار، فورا شروع به صحبت کرد!
فیلم دویست دقیقه است، اما دویست دقیقۀ بسیار جذاب و پرکشش، مخصوصا برای کسانی که به داستان‌های برگرفته از واقعیت علاقه‌مندند، بنابراین اگر از این دسته مخاطبان سینما هستید و فضای ذهنی‌تان از تماشای اسپایدرمن و اونجرز عبور کرده است، بسیار بعید می‌دانم که از تماشای این اثرِ ماندگارِ سینما پیشمان شوید. می‌توانید این فیلم را به‌خاطرِ دانستنِ بیشتر دربارۀ کندی ببینید، یا به‌خاطر کارگردانیِ همه‌چیزتمامِ الیور استون، یا اگر برای هیچکدام از اینها هم نه، برای تماشایِ بازیگریِ بی‌نقصِ کوین کاستنر که تازه با اسکار از درخشش در یکی دیگر از بهترین فیلم‌های طولانیِ تاریخ سینما یعنی با گرگ‌ها می‌رقصد بازگشته، چه بازی‌ای، چه صدا و چه تیپ و قیافۀ جذابی، به‌به، ماشالا، به این می‌گن بازیگر! ;)

امیدوارم تجربۀ خوبی با فیلمِ JFK داشته باشید.

کامنت چهار از پنج

تحقیقاتی که برای تولیدِ فیلم انجام شده بسیار وسیع، و عمدتا بر عهدۀ خودِ الیور استون بوده است، تا جایی که فیلم‌نامۀ اولیه، بالغ بر 550 صفحه می‌شود، که حتی با کاهش به 150 صفحه هم در نهایت منجر به تولید یک اثر بیش از سه ساعته می‌شود! تحقیقاتِ استون به‌قدری گسترده‌ است که بعدها نسخۀ کاملی از فیلم‌نامه را که در آن تک‌تک ادعاها و وقایعِ فیلم به‌شکل کامل مرجع‌دهی شده در قالبِ یک کتابِ مستند منتشر می‌کند! انجام پروژه‌هایی در این ابعاد وسیع، نیاز به تلاش و انرژیِ بسیار زیادی دارد، و متأسفانه سهمِ ما در مقایسه، فقط غبطه و حسرت خوردن است. اما این تعهد و پشتکار برای پروژه‌های بزرگ، فقط محدود به کارگردان نیست، بلکه جالب است بدانید که بسیاری از بازیگران نیز برای مشارکت در فیلم، تحقیقات گسترده‌ داشته‌اند، مثلا خود کوین کاستنر، که علاوه بر مطالعات دربارۀ سوژۀ فیلم، به ملاقات و مصاحبه با خودِ جیم گریسون و حتی مخالفانش نیز رفته است، یا مثلا این نمونۀ بسیار جالب را ببینید: تحقیقات دربارۀ لی اسوالد به عهدۀ بازیگرِ نقشش گری الدمن، (برندۀ اسکار به‌خاطر نقش چرچیل در تاریک‌ترین ساعت) گذاشته می‌شود، به این ترتیب که فقط تعدادی تماس و کانتکت و بلیط هواپیما به او داده می‌شود تا خودش کار را دربیاورد!

بسیاری از دست‌اندرکارانِ فیلم برای مشارکتِ خود، انگیزه‌ای دارند که برگرفته از تأثیر تلخیست که ترورِ کندی در روزهای نوجوانی یا جوانی بر آنها گذاشته است، و برای این منظور آنها حتی حاضرند تا حد خوبی از دستمزد خود نیز بگذرند، از جمله آهنگساز مشهور که با دو مورد از آثارِ برندۀ اسکارِ او قبلا در اینجا و اینجا آشنا شده‌اید، یعنی جان ویلیامز، که همین فیلم یکی دیگر از بی‌شمار نامزدی‌های اسکارِ اوست. همۀ این عوامل با کارگردانیِ عالیِ استون، یک اثر هنریِ کامل را - به اذعانِ حتی منتقدان پیامِ فیلم - خلق کرده‌اند که برندۀ اسکار بهترین تصویربرداری و تدوین می‌شود. تدوینِ فیلم که با نظارتِ کاملِ خود الیور استون انجام شده به‌قدری حرفه‌ای است که حتی بینندۀ معمولی هم متوجهِ کات‌های سریع و پرهیجانی که گذرِ زمان در یک فیلمِ دویست دقیقه‌ای را کاملا روان جلوه می‌دهند می‌شود.

کامنت سه از پنج

الیور استون نویسنده و کارگردان قهاریست، اما این فیلم قطعا حتی بالاتر از فیلمِ جوخه، نقطۀ اوج فعالیت هنری اوست. نحوه‌ای که او جنبه‌های مختلف این اثر عظیم را مدیریت کرده – مذاکرات با کمپانی‌های ساخت، بودجه‌بندی، تحقیقات، فیلم‌نامه‌نویسی، تعامل با رسانه‌ها و واکنش به منتقدین، انتخاب و هدایت بازیگران، فیلمبردار، تدوینگر، آهنگساز و ... – تجلی‌ای آموزنده از کارگردانی در کمالِ خود است، تا جایی که حتی کسانی که به‌شدت با محتوا و پیام فیلم هم مخالف بوده‌اند، در کنار موافقینِ با آن، همگی یک‌صدا کیفیتِ ساختِ اثرِ خلق شده را ستوده‌اند.

فیلمِ JFK پروژۀ عظیمی است، از آن کارها که آدم‌ها فقط در نقطۀ اوج تواناییِ خود در زندگی از پسش برمی‌آیند. فیلم بودجۀ ساختِ عظیم 20 میلیونی دارد. چهار میلیون دلار تنها برای بازسازی و بازگرداندن مکانِ ترورِ کندی در شهرِ دالاسِ تگزاس به همان شرایطِ سال 1963 خرج می‌شود، که نشان از وسواسِ تولیدکنندگانِ این پروژه‌های عظیم نسبت به کمالِ کار دارد! فیلم به‌خاطرِ زمانِ طولانیِ آن، شروع خوبی در گیشه ندارد و بسیاری آن را شکست‌خورده می‌دانند، اما احتمالا با توصیۀ کسانی که این سه‌ساعت از وقت خود را برای فیلم گذاشته‌اند به دیگران، یعنی همین کاری که من الآن دارم می‌کنم، فروش فیلم شتاب می‌گیرد، و در نهایت از دویست میلیون دلار هم عبور می‌کند.

کامنت دو از پنج

فیلم JFK، فیلمی دربارۀ جان فیتزجرالد کندی، جوان‌ترین رییس‌جهمورِ انتخاب شدۀ تاریخ 250 سالۀ آمریکاست، کسی که آمده بود انرژیِ جوان و تازه‌ای در ساختارهای ایدئولوژی‌زدۀ قدرتِ آمریکای جنگ سرد جاری کند، اما انگار قسمت نبود، و اتفاقا این مقایسه چقدر اکنون تلخ است، وقتی کسی با دو برابر سن او که به‌نظر مشاعر درستی هم ندارد، نشسته در جایگاهِ ریاستِ این کشورِ غنی از منابع مادی و انسانی، مشغول ایفای رسالت به آتش کشیدنِ دنیاست.

فیلم دربارۀ کندی است، اما زندگیِ او را روایت نمی‌کند، بلکه از لحظۀ مرگ او آغاز می‌شود، زمانی که خیلی سریع پروندۀ تحقیقات قتل او که اکثر مدارکش محرمانه خوانده می‌شود، اسنادی که طبق ادعای انتهایی فیلم، حداقل تا 2029 افشا نخواهند شد، با ابهامات بزرگ، بسته اعلام می‌شود، ابهاماتی که برای یک وکیل اهل نیواورلئان، اصلا قابل پذیرش نیست، انگار که بر حقایقی بزرگتر، سرپوش گذاشته شده است. فیلم، ماجرای چالش‌های جیم گریسون، این وکیل پیگیر و ماجراجو و اهل خطر با بازیِ استثنایی کوین کاستنر را در تلاش برای افشای آنچه که در واقعیت رخ داده به تصویر می‌کشد. فیلم نامزد هشت و برندۀ دو جایزه اسکار و ششمین فیلم پرفروش سال 1991 آن هم بعد از شاهکارهایی مانند ترمیناتور 2 و سکوت بره‌هاست.