کوروش

این مثل اینه که یکی فیلم گلادیاتور رو ببینه بعد بگه من خوشم نیومد انتظار داشتم به داستان جولیوس سزار و روم باستان تو اون دوره زمانی پرداخته بشه. مگه آیه نازل شده بود هر اسپین آفی تو این دوره زمانی ساخته بشه راجع به کلاغ سه چشم باشه؟

قسمت اول که اومد و دیدم گفتم این چه چرتیه ساختن... کمدی‌طور تو دنیای وستروس.

الان که فصل اول تموم شد بنظرم از بازی تاج و تخت هم بهتر بود، خانه اژدها که بماند. تقریبا هر قسمت بهتر شد و سه قسمت آخر تقریبا بی‌نقص بودن.

شاید به کوتاه بودن قسمت‌ها انتقاد باشه.

قسمت قبلی که پارسال اومد به نظرم فاجعه بود. خیلی بد. مخصوصا یک ساعت اول فیلم به بعد که هی خراب‌تر شد تا پایان داغونش. به همین خاطر کاملا انتظار داشتم این دنباله هم افتضاح باشه که در کمال تعجب باید بگم اینطور نبود و فیلم خوبی بود! البته کارگردان دو فیلم متفاوته و خوشبختانه ظاهرا این یکی موقع ساخت حالت طبیعی داشته چون قبلی قطعا نداشت.

شاید به عنوان یک ایرانی نقد و بررسی این فیلم سخت باشه، چون شخصا بنظرم این فیلمی بود که باید ساخته میشد و خوشحالم ساخته شد و میگم دم جعفر پناهی گرم. از اونطرف امیدوارم هر چی جایزه است ببره و بیشتر دیده بشه، اما اگه بخوام منصفانه نظر واقعیم به عنوان یه بیننده بیطرف رو بگم بنظرم تو دسته بهترین فیلم بین المللی "Sentimental Value" به این فیلم میچربید. البته هنوز "The Secret Agent" برزیل رو ندیدم شاید اون فیلم از هر دوی اینا بهتر باشه.

یه فیلم درام واقعی که در بین دریای فیلم‌های درام از بقیه خودشو جدا کرد امسال. این فیلم روابط انسان‌ها و پیچیدگی اونها رو هنرمندانه روی تصویر آورده.

فکر میکنم در مراسم مختلف شانس زیادی برای بردن جوایز داره، و نه فقط در دسته بهترین فیلم بین المللی. گرچه اونجا احتمالا رقیب اصلی "یک تصادف ساده" جعفر پناهی باشه، ولی فکر میکنم استلان اسکارشگورد و بازیگر نقش اَگنس هم شانس برد جایزه بهترین بازیگر مکمل دارن.

سم خالصه یا دوستان woke به دلیل فعالیت‌های خانم سوئینی فیلم رو review bomb کردن؟

خیلی فیلم قشنگی بود. گذر زمان رو به واقعی ترین شکل ممکن نشون داد با تمام زیبایی‌هاش و تمام درد و رنج هاش. اینکه آدم یه روزی به دنیا میاد، اثرش رو توی دنیا میذاره (که البته در مقیاس بزرگ تقریبا هیچه) و از یه جایی به بعد دنیا از تو عبور میکنه و تو رو پشت سر میذاره.

تقریبا هر قاب معنی عمیقی داشت و یه احساسی رو برانگیخته می‌کرد. بازیگر نقش اصلی به نظرم شانس بردن بهترین جوایز رو داره فوق العاده بازی کرده بود.

فرمولی که برای ساخت فیلم استفاده شده بود قبلا هزاران بار استفاده شده و مطمئنا در آینده هم بارها استفاده خواهد شد. قهرمانِ مصدومِ سالخورده که برای یک تلاش آخر به صحنه برمیگرده و در عین ناباوری موفق میشه.

این یعنی فیلم چیز جدیدی برای ارائه نداره، ولی خب استفاده از همین فرمول قدیمی رو خوب انجام داده که باعث میشه فیلم برای مخاطب معمولی ارزش دیدن داشته باشه. حالا اگه کسی طرفدار مسابقات اتومبیل رانی و فرمول 1 باشه که قطعا لذت دوچندانی میبره.

فیلم بیشتر در مورد مسائل سیاسی و اجتماعی معاصر آمریکاست که البته در قالب داستان نسبتا جالبی روایت شده و بازیگرای خوبی هم داره. ولی جزو فیلم‌های مورد علاقه امسال من نبود.

سبک فیلم‌سازی این کارگردان اینطوریه. بیننده به طور طبیعی دنبال اینه که اتفاقات داستان هر فیلمی رو کنار هم بذاره تا انتهای فیلم به نتیجه خاصی برسه، ولی تو فیلم‌های لانتیموس این اتفاق نمیافته و رشته اتفاقات کوچک داستان قرار نیست به یک هدف بزرگ ختم بشه. نقطه مشترک همه فیلم‌هاش همینه.