در مجموع احتمالا بهترین فیلمی بود که من امسال دیدم، و قطعا بهترین کارگردانی رو بین فیلمهای امسال داشت. یعنی هنرمندانه کارگردانی و همینطور فیلمبرداری شده بود، در کنار خیلی نقاط مثبت دیگه مثل بازی بازیگر نقش اصلی.
درسته که سینما و تلویزیون در دسته Entertainment قرار دارن و در مرحله اول باید سرگرم کننده باشن، ولی بعد از اون نسبت به سلیقه سازنده و بیننده متفاوت میشه. فیلم سازها ایده های مخصوص خودشون رو دارن و بعضی دوست دارن به شیوه های مختلف ذهن بیننده رو درگیر کنن، و بعضی بیننده ها هم دوست دارن در کنار سرگرم شدن به چالش کشیده بشن. این تنوع باعث میشه مثلا یک بیننده فقط از فیلم هایی مثل سینمای مارول لذت ببره یک بیننده هم از اینجور فیلم ها. خیلی افراد هم هر دو رو میپسندن.
این فیلم هم اصلا اینجوری نیست که بگیم سرگرم کننده نیست بنظرم. ولی شما اگه "فقط" سرگرم کننده بودن صرف رو در یک فیلم بخوای در نظر بگیری یک طیف وسیعی از فیلم ها کلا حذف میشن.
خوب بود ولی بی نقص هم نبود و بعضی جاها یک مقدار کمی آبکی شد. همون در حد نمره (7.5) - از بازی سارا اسنوک خیلی تعریف شده ولی من بازی جیک لیسی و داکوتا فنینگ رو خیلی پسندیدم بنظرم حتی از اسنوک هم بهتر بودن.
فقط من نفهمیدم چرا اصرار داشتن همه آقایون رو لاشی و بدرد نخور جلوه بدن تو داستان! مثلا ریچی شوهر جنی کامینسکی خیلی بی دلیل و بدون اینکه ربط و تاثیری تو داستان داشته باشه یک لاابالی نمایش داده شد. فکر کنم هدف این بود کلکسیون مردان مشکل دار سریال کامل بشه. شش یا هفت نقش مرد داشت که هر کدوم مشکل دار بودن یک آدم سالم توشون نبود. نقش مرد اصلی که اونجوری در اومد. کالین که قمارباز پول به باد ده. برایان که چلاق و بی خاصیت. کایل که مواد فروش و مسئولیت ناپذیر. راب پدر جوزفین خلاف کار. ریچی هم که گفتم از همه عجیب تر. فقط شاید کارآگاه آلکاراس نقش نیمه مثبتی داشت که اونم چون آخرش با خانم همدست شد کارو براش در آوردن وگرنه اونم از نظر اخلاقی باخت و بخاطر پسر خودش شرفش رو فروخت!
از اون طرف نقش خانمها تقریبا همه قربانی بودن و مثبت. جنی که یک خانم همه چیز تمام که گرفتار یک شوهر لاابالی شده. نقش اصلی یک قربانی که در نهایت قهرمان خودش شد مثلا. حتی لیا اعتیادش تقصیر خودش نبود تقصیر برادرش بود و اونم قربانی. جوزفین هم که تو 16 سالگی رفته بود تو تریلر حامله شده بود آخر خودش قربانی در اومد و آدم خوب. شاید فقط مادر جوزفین آدم مثبتی نبود که اونم بیشتر قربانی شرایطش بود. البته بعدا که سرچ کردم دیدم سازنده، نویسنده و تهیه کننده اصلی یک نفر بوده که خانم هم هست، و این سریال رو از روی داستان رمانی ساخته که اونم یک خانم نوشته. ظاهرا این عزیزان دیدشون نسبت به مردان اطرفشون اینچنین است 🤷♂️
به عنوان کسی که اکثر کارهای لانتیموس رو دیدم و مدت زیادی منتظر این فیلم جدیدش بودم، اصلا ناامیدم نکرد ولی خب بهترین اثرش هم نیست. ظاهرا این فیلم بازسازی یک فیلم کرهای هست که خب من اون اثر اصلی رو ندیدم تا بدونم چقدر خلاقیت به خرج رفته و محتوای جدید اضافه شده، ولی در کل از نظر کیفیت بنظرم در حد فیلم قبلیش Kinds of Kindness بود. بازی قوی دو بازیگر اصلی و موسیقی عالی فیلم بیشتر از هر چیز دیگهای به چشم اومد.
دوستان توجه کنید داستان فیلمهای این کارگردان مضامین پوچ گرایانه داره که معمولا (مثل همین فیلم) در قالب کمدی سیاه به مخاطب ارائه میشه. یعنی فضایی که به تصویر میکشه به طور هدفمند پوچگرایانه و مایوسکننده است به همین خاطر طبیعتا هر بینندهای در پایان اون احساس رضایت که شاید از فیلمهای دیگه میگیره رو نداره و فیلمهاش رو نمیپسنده.
همچنان Poor Things و حتی The Favorite بهترین کارهای لانتیموس هستن.
در مجموع نمیشه گفت سریال ضعیفیه ولی نسبت به پتانسیلی که دنیای ویچر داره سازندگانش ضعیف کار کردن، یعنی میتونست خیلی بهتر باشه شاهکار باشه حتی. ضمنا بعید میدونم کسی اگه کتابهارو نخونده باشه یا بازیها رو انجام نداده باشه بتونه از روند داستانی سریال سر در بیاره و گیج نشه. به همه اینها باید رفتن هنری کویل رو هم اضافه کنیم که یکی از دلایل جذابیت سریال بود...
این فیلم هم اصلا اینجوری نیست که بگیم سرگرم کننده نیست بنظرم. ولی شما اگه "فقط" سرگرم کننده بودن صرف رو در یک فیلم بخوای در نظر بگیری یک طیف وسیعی از فیلم ها کلا حذف میشن.
فقط من نفهمیدم چرا اصرار داشتن همه آقایون رو لاشی و بدرد نخور جلوه بدن تو داستان! مثلا ریچی شوهر جنی کامینسکی خیلی بی دلیل و بدون اینکه ربط و تاثیری تو داستان داشته باشه یک لاابالی نمایش داده شد. فکر کنم هدف این بود کلکسیون مردان مشکل دار سریال کامل بشه. شش یا هفت نقش مرد داشت که هر کدوم مشکل دار بودن یک آدم سالم توشون نبود. نقش مرد اصلی که اونجوری در اومد. کالین که قمارباز پول به باد ده. برایان که چلاق و بی خاصیت. کایل که مواد فروش و مسئولیت ناپذیر. راب پدر جوزفین خلاف کار. ریچی هم که گفتم از همه عجیب تر. فقط شاید کارآگاه آلکاراس نقش نیمه مثبتی داشت که اونم چون آخرش با خانم همدست شد کارو براش در آوردن وگرنه اونم از نظر اخلاقی باخت و بخاطر پسر خودش شرفش رو فروخت!
از اون طرف نقش خانمها تقریبا همه قربانی بودن و مثبت. جنی که یک خانم همه چیز تمام که گرفتار یک شوهر لاابالی شده. نقش اصلی یک قربانی که در نهایت قهرمان خودش شد مثلا. حتی لیا اعتیادش تقصیر خودش نبود تقصیر برادرش بود و اونم قربانی. جوزفین هم که تو 16 سالگی رفته بود تو تریلر حامله شده بود آخر خودش قربانی در اومد و آدم خوب. شاید فقط مادر جوزفین آدم مثبتی نبود که اونم بیشتر قربانی شرایطش بود. البته بعدا که سرچ کردم دیدم سازنده، نویسنده و تهیه کننده اصلی یک نفر بوده که خانم هم هست، و این سریال رو از روی داستان رمانی ساخته که اونم یک خانم نوشته. ظاهرا این عزیزان دیدشون نسبت به مردان اطرفشون اینچنین است 🤷♂️
دوستان توجه کنید داستان فیلمهای این کارگردان مضامین پوچ گرایانه داره که معمولا (مثل همین فیلم) در قالب کمدی سیاه به مخاطب ارائه میشه. یعنی فضایی که به تصویر میکشه به طور هدفمند پوچگرایانه و مایوسکننده است به همین خاطر طبیعتا هر بینندهای در پایان اون احساس رضایت که شاید از فیلمهای دیگه میگیره رو نداره و فیلمهاش رو نمیپسنده.
همچنان Poor Things و حتی The Favorite بهترین کارهای لانتیموس هستن.