Arad Orouji

فیلم خوبی نیست. درواقع به زور می‌شه «فیلم» حسابش کرد. بیشتر یه موزیک‌ویدیو از کارهای درخشان مایکله. تنها بار درامی که داره و میشه در قالب مدیوم سینما قرار بگیره داستان بین مایکل و پدرشه که اونم نصفه و نیمه‌ست و پرداخت درستی نداره. باقی اعضای خونواده صرفا سیاهی لشکرن و کوچکترین برای شخصیت‌پردازی اونا انجام نشده. درمورد خود مایکلم حتی زاویه دید همواره چندماه عقب وامیشه و به اندازه کافی به شخصیتش نزدیک نمیشه. همون چیزی رو میبینیم که از مدیا و رسانه‌ها هم میشد دید نه بیشتر و عمیق‌تر. می‌تونست رو نحوه شکل‌گیری ترانه‌ها، ابداع رقص مون واک، مسئله نژادپرستی، تمایل مایکل به عمل بینی، بیماری لوپوس، و درکل استحاله شخصیت مایکل تحت سلطه پدر، بیشتر کار کنه تا یه «فیلم» شسته رفته از آب دربیاد. چهل دقیقه پایانی فقط اجرای زنده بود و این برای یه فیلم قابل قبول نیست هرچند بازی جفر جکسون فوق‌العاده و بی‌نظیر بود.

داستان سریال با یه ایده خیلی جذابی شروع می‌شه. با روند داستانی فصل دوم و سوم هم می‌تونم کنار بیام. منتها چندتا نقطه ضعف اساسی داره که باعث می‌شه آدم نتونه سریالو جدی بگیره؛ اول از همه بازی افتضاح چندتا از بازیگرای نقش اصلیه. درحدی افتضاحه که می‌تونن تمشک طلایی سال رو بگیرن. البته فصل سوم از این نظر بهتر شد. نکته بعدی اینه که داستان کل این سه فصل تو ۳-۴ هفته اتفاق میوفته درصورتی که دغدغه‌های کاراکترها و روابطی که بینشون شکل می‌گیره جوریه که آدم فکر می‌کنه حداقل یکی دو سال رو سپری کردن. از طرفی بزرگ شدن بچه‌ها تو فصل سوم مشهوده درحالی که تو داستان فقط سه هفته گذشته. کارگردانی و جلوه‌های ویژه هم خیلی بده. یه جا ریتم خیلی تنده، یه جا اینقد سر یه موضوع اعصاب‌خوردکن داستان رو کش می‌ده که آدم مجبور می‌شه هی بزنه جلو. درکل فصل اولش جالب بود اما شلختگی فیلمنامه و باقی موارد باعث شد تو دو فصل بعدی جذابیتش رو از دست بده. درمورد ‌پایان‌بندی هم نگران نباشید با اینکه کنسل شده ولی کلیت داستان رو جمع کرده.

فصل اولش خیلی خوب و تماشایی بود. ایده‌ای پشتش داشت که برای هر پدیده به اندازه کافی هم شواهد ماوراطبیعی و هم علمی و منطقی ارائه می‌کرد و تصمیم اینکه کدوم واقعی بود رو به بیننده می‌سپرد. و این ویژگی مهم تا زمانی که زاویه دید ما محدود به سه شخصیت اصلی (ارزیاب‌ها) بود جزو نقاط قوت سریال بشمار می‌رفت. اما از فصل دوم به بعد زاویه دید سریال «دانای کل» شد، جنبه فانتزی و ماوراطبیعه شد واقعیت اصلی داستان و باعث شد بیننده همواره بیشتر از کاراکترها بدونه. به همین دلیل دیگه دنبال کردن پرونده‌ها و تلاش کاراکترها برای پیدا کردن واقعیت‌های علمی جذابیتشو از دست داد. از نظر من این بزرگ‌ترین لطمه‌ای بود که به سریال زده شد. می‌تونست یه سریال جدی بحث‌برانگیز بشه ولی مسیری که سه فصل آخر پیش گرفت اونو به یه فانتزی غیرجدی تقلیل داد. اما بازم اپیزودها و پیام‌های قابل توجهی تو کل سریال هست، مثل اپیزود VidTap فصل سوم. و خیلی جاها هم تونست هیجان و کشش خوبی داشته باشه. ولی خب مشخصا چون سریال رو کنسل کردن به ناچار تو فصل چهارم بخش‌هایی از داستان رو سرهم‌بندی کردن و بعضی موارد هم اصلا قضیه‌ش حل نشده باقی موند. در کل پیشنهاد می‌کنم حتما فصل اول رو ببینید. اگر فضای فانتزیش رو دوست داشتید سه فصل بعدی هم می‌تونه براتون جالب باشه.