تو بعضی از فیلمها قسمت مربوط به اسکرین شات هر کیفیّت وجود داره. میابیست این امکان برای همۀ فیلمها فراهم باشه تا جدا از بررسی نسبت اندازۀ تصویر (که میتونه بعنوان یکی از موارد ذکر شده در قسمت اطّلاعات فیلم هم گنجانده بشه) میشه کیفیّت های مختلف رو هم با هم مقایسه کرد.
شاهکار دیگری از دریم وُرکس که صرفاً دنبال پول درآوردن نیست. در کنار سرگرم کردن و خاطره ساختن، هم درس زندگی میده و هم ایده های جدیدی رو همواره رو میکنه با ساخت شخصیّت هایی جدید، غیر کامل و قابل لمس، برای همین مخاطب کاملاً با داستان و کلّ فیلم ارتباط برقرار میکنه.
یه انیمیشن که بدون ادّعا و سر و صدای زیاد، بدون منتظر گذاشتن چند سالۀ مخاطب و بدون خراب کردن کارهای قبلی کمپانی به بهترین شکل ممکن یه تجربۀ سینمایی عالی و درسی از زندگی رو ارائه میکنه.
یکی از بهترین انیمیشنها و فیلمهایی که تا حالا ساخته شده؛ با وجود غنای تکنیکی و محتوایی، و همچنین نمرۀ بالای کاربران و منتقدین میبایست چندتا اسکار هم بگیره تا خیلی بهتر تو تاریخ ثبت بشه. داستان، دوبله، صداگذاری، تدوین، موسیقی، کیفیّت بصری، همه چیزش عالیه.
باید دید و لذّت برد...
متاسّفانه آدان کانتو بازیگر نقش آرماندو چند ماه پیش و قبل از شروع فصل جدید (سه) سریال بر اثر بیماری سرطان از دنیا رفت. تمام قسمتهای نمایش داده شده در این فصل یا از فلش بک های دو فصل گذشته بود و یا بصورت کامپیوتری شبیه سازی شده بودن (تو قسمت ششم و آخرین صحنۀ حضور این شخصیّت کاملاً واضح بود). قسمت هفت از فصل سه که مراسم یادبود برای آرمان برگزار شده بود درواقع وداعی بود از طرف عوامل سریال و بینندگان با خود آدان و تا الان بیشترین ریتینگ و امتیاز رو بین تمام قسمتهای پخش شدۀ سریال داشت و نمرۀ بالاتری تا الان که هشتمین قسمت فصل سه هم پخش شده ثبت نشده.
شخصاً از این کارکتر و این بازیگر خوشم میومد و یجورایی حیف شد که دیگه نیست. هم از درگذشتش ناراحت شدم و هم برای سریال فقدان بزرگی محسوب میشه چون یکی از بازیگران و نقشهای اصلی بود و بار سریال رو به دوش میکشید و از عوامل مهمّ جذّابیّتش بود.
#خدا_همه_رفتگان_را_بیامرزد
فیلم از نظر ساخت و جنبۀ سینمایی مثل باقی کارهای نولان خوب و با گیفیتّه، دقیقاً همینه که هرچی بسازه روی مخاطب اثر میذاره، چون جدا از نوع روایت داستان که سبک خودش رو داره، تدوین، تصویربرداری، موسیقی متن، جلوه های ویژه، صحنه پردازی و غیره هم از اون اثر میپذیرن، ولی از نظر محتوایی ضعیف ترین فیلم نولان بوده تا الان. دانکرک خیلی عالی بود ولی مثل تمامی فیلمهای مربوط به جنگهای جهانی سعی در تماماً بد نشون دادن آلمان نازی و قهرمان و بی گناه بودن انگلیس و سرفراز نشون دادن ایالات متّحده داشت. این فیلم هم با نشونه رفتن وجدان بیننده و قربانی جلوه دادن خود اوپنهایمر که عملاً در موقعیّتی با انتخاب بین بد و بدتر تو عمل انجام شده قرار میگیره سعی میکنه بیننده رو مجاب، و اون رو در انتخاب و قضاوت دچار اشتباه کنه. فیلم چیزهایی رو بنمایش میذاره که بیش از حدّ مربوط به زندگی خصوصی اوپنهایمر میشه و برخیش خیالپردازی سینمایی هست و در چندوقت اخیر خود اوپنهایمر و کارهاش خیلی سریع تو رسانه ها و فضای مجازی رایج و مطرح شد و همه انقدر مشتاق دیدن فیلم و موضوع اوپنهایمر (تا قبل از اینکه نولان سراغش بره کسی بخاطر موضوع بمب اتم دل خوش و نگاه خوبی به این شخص نداشت و بی شکّ همه یکنظر بودن که این اتّفاق و حادثۀ هیروشیما و ناکاساکی فرقی با حملات تروریستی و قتل عامهای دیگه نداره) شدن و نگاه به این قضیّه فرق کرد و مخاطبین کم سن تر که خیلی از جنگهای جهانی و حمله به ژاپن اطّلاعی ندارن این فیلم رو منبعی برای رجوع به اون اتّفاق در نظر میگیرن و حالت مستند داره و بعید هست مطالب و منابع دیگری رو در این باب مطالعه کنن پس هرچیزی که داخل فیلم هست رو باور میکنن و بعنوان حقیقت میپذیرن. در آخر فیلم بیننده با وجود محکوم کردن اوپنهایمر اون رو بی تقصیر هم میدونه، کسی که با وجدانش باید سر کنه، اینجا دقیقاً تیر نولان به هدف میشینه چون در پس ذهن مخاطبش تونستنه نگاه تماماً اتّهام افکن به سمت ایالات متّحده رو عوض کنه که اونها بالاجبار از بمب اتم استفاده کردن و دیالوگ "اگر ما درست نکنیم یکی دیگه میسازه"، یا "اگر ما حمله نکنیم اونها حمله میکنن" برای تبرئۀ امریکا و افراد دخیل در این قضیه استفاده شده. از اثرات مخرّب و آزاردهنده ای که بمب اتم روی دهه ها از نسلهای بعدی مردمان مورد حمله گذاشته چیز خاصّی تو فیلم نیست و بیننده سرگرم و محو تماشای بخشی از داستانه که درواقع سمت سیاه ماجراست امّا انقدر جذّاب و تماشایی روایت میشه که حواسها کاملاً پرته. فلش بک ها و روایت چندپاره و از چند جهت داستان و زمان خیلی طولانی فیلم موجب خستگی افراد نا آشنا با این ژانر و موجب تحسین سینما دوستان و طرفداران خود نولان میشه. از نامزد شدن تعداد کثیر جوایز اسکار و برنده شدن جوایز متعدّد در بخشهای مختلف تو مراسمهای بزرگ مثل گلدن گلوب و بفتا، و در کنارش نمره های بالا از منتقدین متا و راتن و کاربران IMDB خودش گویای این مطلبه که نولان در این امر موفّق بوده. مطالب بالا نظر شخصی بنده هست و در نهایت هرکسی سلیقه و نظر خودش رو داره و اگر این تعداد از افراد از این فیلم خوششون اومده باید بهش احترام گذاشت.
یک فیلم بسیار خوش ساخت، ساده، با ریتمی مناسب و محتوای خیلی خوب. بازی فوق العاده و در حدّ اسکار پائول جاماتی و فیلمی که در بخشهای زیادی حرف برای گفتن داره و میتونه در چند بخش نامزد و حتّی برندۀ اسکار باشه. از این دست فیلمهای غنی هستن که سینمای امروز بهش نیاز داره نه فیلمهای پر زرق و برق توخالی که بعضاً از سالها قبل با پروپاگاندای تبلیغاتی و جمع کردن ستاره ها سعی در جذب مخاطب دارن و صرفاً برای منافع مالی یا تحمیل برخی عقاید دارن ساخته میشن. دهۀ هشتاد و نود میلادی بیشتر از این دست فیلمها ساخته میشد. در کلّ، فیلم بسیار خوبی هست، بی سر و صدا و بی ادّعا امّا با ارزش بالا برای دیدن و لذّت بردن، و حتّی آموختن و تفکّر به زندگی...
این فیلم جزو فیلمهای فان و سطحی قرار میگیره که صرفاً قراره اوقات فراغت رو پر کنه ولی همزمان میخواد تو ناخودآگاه بیننده اثر بذاره، ادّعایی در زمینۀ اکشن نداره، خیلی از این نوع فیلمها هستن که همه مون باهاشون خاطره داریم، مایه هایی از کمدی داره ولی هدف اصلیش نشون دادن پشت پرده سیاست خارجی امریکا و ابرقدرتهای جهانه که با استعمارشون منابع کشورهای دیگه رو میگیرن و با وارونه جلوه دادن یه سری از مسائل تو نظم و جریانات اون کشورها دخل و تصرّف میکنن. دلیل نمره پایین منتقدین هم همینه وگرنه خیلی از فیلمهای مفتضح و فجیع تر که بمراتب ارزش دیدن کمتری دارن نمره شون از این فیلم بیشتره. اگر فیلمهایی نظیر بورات یا کلّاً چیزایی که ساشا کوهن سمتش میره ساخته بشه و ملّت، فرهنگ و اعتقادات کشورهای جهان سومی رو به تمسخر بگیره و کشورهای جهان اوّلی رو خوب نشون بده همه به به چه چه میکنن نمرات بالایی هم میگیره.
دنیای دارک و عجیبی داره که یا بشدّت جذبش میشید یا بدتون میاد. یه فانتزی منحصربفرد که شبیهش نیست تقریباً. از این دست فیلمها و دنیاها بشدّت نیازه و جای خالیشون بین اینهمه فیلم و سریال علمی تخیّلی بی مایه حسّ میشه. سریال ونزدی هم که غیر از فیلم دوّم همین مجموعه و دوتا انیمیشن آدامز تنها اثر مرتبط با این داستان هست خیلی جالب نیست. تو زمان ساخت فیلم جلوه های بصری کامپیوتری خیلی محدود بوده برای همین همه چی واقعی و دکور و لباسها بسبک قدیمی و سنّتی هستن و همین فیلم رو جذّاب و خاصّ میکنه.
نظر شخصیم اینه که هیچکس مثه خود کریستینا ریچی (بازیگر نقش ونزدی تو دوتا فیلم خانوادۀ آدامز) نمیتونست اون حالت دیوونگی و روان پریشی ذاتی شخصیّت ونزدی رو دربیاره ولی شاید سنّش دیگه این اجازه رو نمیداد که بخواد جای این کارکتر ایفای نقش کنه ولی بازم تو سریال آوردنش. پیشنهاد میشه اوّل دوتا فیلم خانوادۀ آدامز رو ببینید تا با شخصیّت ها و فضای دارک و فانتزیش آشنا بشید و اگر مورد پسندتون بود (خصوصاً خود شخصیّت ونزدی) سریال رو ببینید.
چونکه تم کاملاً متفاوت از سریالهای خانوادگی خصوصاً سریالهای جدید که خیلی آزاد و مدرن هستن داره، مثه اینه که بگی چرا هی فیلم و سریال خون آشامی و ومپایری میسازن؟ یا فیلم و سریال ابرقهرمانی و استارترک و استاروارز و غیره! خالق این شخصیتها و دنیاشون انقدر جزییات و پتانسیل آورده توی این داستانها که خیلی کم بهش پرداخته شده غیر از این سریال فقط دوتا فیلم و دوتا انیمیشن ساخته شده و نسبت به خیلی از مجموعه ها و دنیاهای فانتزی یا واقعی اتّفاقا خیلی خیلی کمه
یه انیمیشن که بدون ادّعا و سر و صدای زیاد، بدون منتظر گذاشتن چند سالۀ مخاطب و بدون خراب کردن کارهای قبلی کمپانی به بهترین شکل ممکن یه تجربۀ سینمایی عالی و درسی از زندگی رو ارائه میکنه.
یکی از بهترین انیمیشنها و فیلمهایی که تا حالا ساخته شده؛ با وجود غنای تکنیکی و محتوایی، و همچنین نمرۀ بالای کاربران و منتقدین میبایست چندتا اسکار هم بگیره تا خیلی بهتر تو تاریخ ثبت بشه. داستان، دوبله، صداگذاری، تدوین، موسیقی، کیفیّت بصری، همه چیزش عالیه.
باید دید و لذّت برد...
شخصاً از این کارکتر و این بازیگر خوشم میومد و یجورایی حیف شد که دیگه نیست. هم از درگذشتش ناراحت شدم و هم برای سریال فقدان بزرگی محسوب میشه چون یکی از بازیگران و نقشهای اصلی بود و بار سریال رو به دوش میکشید و از عوامل مهمّ جذّابیّتش بود.
#خدا_همه_رفتگان_را_بیامرزد