cena1991

از نظر ساختار خوب بود. دقیقاً فیلمهایی که باید تو مخاطب اثر بذارن همینجورین. من بخاطر فلیسیتی جونز زیبا و جذّاب دیدم و اینکه فیلمی که انقدر سر و صدا میکنه نامزد اسکار میشه کنجکاوی هست برای دیدنش. بازیها در اون حدّی نبود که چند نفر برای اسکار نامزد بشن ولی خب باید یکاری کنن که فیلم معروف و دیده بشه و این داستان همیشگی اسکار (در یکی دو دهۀ اخیر بوده). شما فیلم ایدئولوژیک بسازی و در چارچوب آنچه که باید به خورد مخاطب داده بشود باشه قطعاً معروف و اسکاری خواهید شد. قبلاً یه مدّت این ایدئولوژی برای القاء به مخاطب فساد طبقاتی و مافیایی بود، بعدش جنگ عراق و طالبان و القاعده و یره، بعدشم همنجسگرایی و بعدش سیاهپوستها و حالا مدّتیه جدا از فیلمهایی که در تخریب هیتلر و آلمان نازی و بدگویی از اونها میساختن رو آوردن به مظلوم نمایی برای یهودیان و این قضیه وارد مرحلۀ جدیدی شده. تو این فیلم پیامهای پنهان مختلفی وجود داره و بعضیاش برای مخاطب غیر امریکایی قابل درک نیست ولی خیلی غیرشعاری و نامحسوس از پروژۀ صهیونیسم و وطن بودن اسراییل دفاع میکنه و اینکه یهودیان مجبور بودن برن جایی که با هم باشن. جملۀ این کشور فاسده خودش گویاست. جای دیگه هم میگن باید برگردیم وطمنمون...! فیلمی که دو سه سال پیش اسپیلبرگ ساخته بود (فیبلمنز) هم تا حدودی تو این محتوا بود ولی این دو سه سال اخیر تعداد اینجور فیلمها داره زیاد میشه. نمره رو بخاطر بازی خانم جونز بیشتر میدم وگرنه شاهکار نیست اونم بالای سه ساعت...

فاجعه...! نمراه ای که بهش دادم فقط بخاطر یکی بودن کانسپت (طرح کلّی) سریال بود که از روی سریال اصلی (شو/سریال دهه هفتاد) ساخته شده و بنوعی دنبالۀ اون هست و اصلاً همۀ ما بخاطر همون داریم اینو نگاه میکنیم وگرنه از خودش چیز خاصّی نداره. سریال حاضر با نام شو/سریال دهه نود اسپین آف سریال اصلی نیست و مثلاً ماجراها رو از بیست سال بعد از اون داره بنمایش میذاره. کاش اگر قرار بود نتفلیکس بسازه کلّاً هیچوقت ساخته نمیشد چون بطرز شگفت آوری با وجود اینهمه پتانسیل، بده! سه تا فصل بزور دادن بیرون باندازۀ یک فصل سریال اصلی شده. سریالی که 200 قسمت داشت و انقدر پرتنوّع و گیرا بود خسته نمیشدی. با وجودی که داستان و فضا در دهۀ 70 میلادی (50 شمسی) و حتّی کیفیّت ساختش هم قدیمی بود ولی از سریال حاضر که در دهۀ 90 میلادی (70 شمسی) اتّفاق میوفته و برای مخاطب ایرانی قابل درک تره و کیفیّت ساخت و تصویری بالاتری داره بمراتب نچسب تره. فقط و فقط به لطف هرچه از قبل بوده مخاطب جذب میشه و همون افراد سریال قبلی که حالا بزرگتر شدن (که ایکاش بیشتر حضور میداشتن) و خود رد فورمن و زنش که حالا پدربزرگ مادربزرگ شدن و باب (پدر دانا) هستن که بار سریال رو بدوش میکشن. یه مشت بچّه سال بی استعداد رو آوردن که بجز دو سه تاشون که اونا هم متوّسطن بازی بقیه بدرد نخوره؛ که اونم خواستن مثلاً از نژادهای مختلف و فرهنگهای گوناگون باشه تا نمیدونم شاید تبلیغ اختلاط نسلی و قومیّتی امریکا رو بکنن یا مخاطب بیشتری بگیرن. بازیگرانی با اصالت آسیایی (دوتا)، میکس اروپایی و بومی امریکا، رنگین پوست. در کنار کارکتری که همجنسگراست درحالیکه در دهۀ نود میلادی چنین چیزی بشکل کنونی (که هنوزم رسانه فقط برجسته ش میکنه) جاافتاده نبوده. حتّی تو خود سریال اصلی خیلی از شوخیها خصوصاً درمورد فز، نژادپرستانه بود و خود کارکتر رد فورمن یک امریکایی وطن پرست و نژادپرست یک دفعه تغییر موضع داده تو این سریال! در کل بازیها آبکی، دیالوگها ضعیف و داستانی که هیچی برای ارائه نداره. فقط میخواستن یه چیزی ساخته باشن...