cena1991

بعنوان یک فرد سی و دو ساله در سراسر این انیمیشن چیزی جز حسّ لذّت نداشتم. شاید بخاطر اینکه همیشه به این عناصر تو خود زندگی فکر میکردم و خودم رو بخشی از اون میدونستم ارتباط بیشتری برقرار کردم امّا المانهای خیلی زیادی برای ارتباط برقرار کردن و لذّت بردن از این انیمیشن که پیامهایی فراتر از دهها و صدها فیلم و کتاب در بر داشت داخل فیلم گنجانده و از اونها استفاده شده بود. شاید بیش از سه هزار فیلم تا حالا دیده باشم ولی به جرئت (نظر شخصی) بهترین انیمیشنی بود که دیدم و این فیلم رو جزو پنج فیلم برتری که دیدم قرار میدم. لزوماً سلیقه ها شبیه هم نیستن نیازی نیست بعد از هر فیلمی که دیدیم منتظر تصدیق دیگران باشیم و یا اونها رو مجبور به پذیرش چیزی از سمت خودمون بکنیم؛ درواقع یکی از پیامهای فیلم همینه که بدون در نظر گرفتن محدودیّتها و مرزهای بی معنیی که معلوم نیست به چه دلیلی گذاشته شدن و حتّی کسی فراتر از اونها هیچوقت فکر نکرده حرکت کنیم، بدون نیاز به نظرات دیگران از زندگی و آنچه هستیم و آنچه داریم لذّت ببریم، خانواده رو ارج بنهیم شکرگزار باشیم، به علایق و اعتقادات دیگران احترام بذاریم، با ساده ترین چیزها خوشحال باشیم و برای خوشبخت بودن به چیزی در بیرون محتاج نباشیم.
جدا از همۀ اینها بارها این شعر از جناب شهریار برام تداعی میشد: "بیچاره من که ساخته از آب و آتشم..."، یکی از بیاد ماندنی ترین اشعاری که از دوران دبیرستان و از معلّم مورد علاقه م خاطرم مونده، عشق واقعی رو این فیلم نشون میده که باید از خود گذشت تا به چیز بالاتری رسید، بدون فداکاری بدون واقعاً خواستن چیزی در زندگی محقّق نمیشه. بنظرم این فیلم انقدر پتانسیل و درون مایه داره که هرکسی با توجّه به تجربیّاتش از زندگی با توجّه به نوع و زاویۀ نگاهش، بر اساس دانش و طرز تفکّرش از اون برداشت میکنه. یکی از شاهکارهای دیزنی هست از نظر من اونهم تو این زمانه که انواع فیلم و سریالها حتِّ اونهایی که باهاشون خاطره داشتیم دارن به قهقرا میرن و تمام گذشتۀ خودشون رو خراب میکنن، همکاری دیزنی و پیکسار معمولاً خیلی عالی بوده و اینیکی هم جزو اونها هست. قطعاً یکبار دیدنش توصیه میشه امّا تفکّر در مفاهیم ارائه شدۀ فیلم که برگرفته از ذات هستی و زندگی معمول هست به خود شخص برمیگرده.
شاید تا بحال به دو یا سه تا فیلم امتیاز ده داده باشم امّا این فیلم واقعاً لایقش هست

درمورد اینکه یه سری افراد خارجی تو فضای مجازی به سیتست های آکادمی انتقاد کردن که بعضی فیلمها رو با توجّه به حمایت سازندگانشون از جنگ اوکراین مستحقّ دریافت اسکار دونستن کار نداریم ولی واقعاً این فیلم برای مخاطبین عامّ که هیچ برای افراد حرفه ای هم آزار دهنده و یجورایی حوصله سر بره، کارگردانهای دیگه هم فلسفی و معناگرا میسازن داریم ولی لذّت هم میشه برد. خیلی سطحی هم مقایسه کنیم بازیگراهای این فیلم رو با سایر نامزدها آنچنان چیز عجیبی نمیبینیم که متمایزشون کنه و اینهمه اعلام نامزدی این فیلم مثل هرسال که آکادمی روی یک مطلب خاصّی تمرکز میکنه حالا با توجّه سیاستهای کلّیی که برای جلب نظر مخاطبین یا القای یکسری موارد دارن فقط جنبۀ حمایتی از اون عقاید داره وگرنه فیلمی که هفت اسکار بگیره و سه تا بازیگر اسکارها رو درو کنن یک چیزی باید ارائه کنه به مخاطب نه اینکه سردر گمش کنه و یا از ادامۀ دیدن فیلم منصرف بشه. درکل بقول یکی از دوستان نیازی به اینهمه شلوغکاری نبود. چند ساله جدا از مسائل همجنسگرایی که خیلیها دیگه باهاش آشنایی دارن یه سری از عوامل فیلمها که آسیایی هستن زیاده از حدّ مورد توجّه قرار میگیرن و با جوایزی که این چند سال اخیر داده شده میشه به این قضیّه پی برد