سعید

گذشته از این که خودِ داستان یک داستان مریضه و از یک ذهن مریض میاد، فرق فیلم های ساختگی و واقعی معمولا تو همین ضعف و بی منطقی داستان ها مشخص میشه، و برای همینه که خیلی سخته که یک fiction بسازی که همه طوری بپذیرنش که انگار واقعیته. نقشه فرار خیلی مسخره اس، و قاعدتا مادره باید یه بلایی سرش میومد و توسط رباینده بعد مشخص شدن نقشه اش آش و لاش می شد اما در کمال تعجب صحیح و سالم و سُر و مُر و گنده بود. کاملا بی منطق و غیر و واقعی. شوکه شدم وقتی دیدم داستان رسما همون یک ساعت اول تموم شد، و متعجب بودم که بقیه فیلم قراره چی باشه، که معلوم شد یک سری مسائل کشداریه که واقعا جدی نیستن ولی به عنوان مخاطب باید بپذیری که خیلی جدی هستن. اما در واقع بعد از یک ساعت اول، دیگه مساله ای برای ادامه دادن داستان وجود نداره. دوستان، اشکالی نداره اگه فیلمی که می بینید خوب نیست، برای همه پیش میاد، اما لطفا این طور احساسی نظر ندید. به سازنده هیچ فیلمی بدهکار نیستید، فقط به خودتون و وقتتون بدهکارید، پس با دقت بیشتری نظر بذارید و در نظر داشته باشید که با این همه به به و چه چه شما، عده ای ممکنه فیلم هایی مثل این رو ببینند و وقتشون رو تلف کنند.

کاش دوستان دست از استفاده از این الفاظ عوامانه چپ و راست بردارن، و مخصوصا تو این دوران و تو این شرایط و با این تجربه هایی که داشتیم و درس هایی که گرفتیم، و به جنبه های انسانیِ همه تفکرات و آثار و ایده ها، مستقل از انواع گروه بندی ها و دسته بندی ها بپردازن. این ها گروه بندی هاییه که در هر حال، منافعش به قدرتمندانِ دنیا می رسه نه آدمای معمولی. از هر کدوم که طرفداری بکنید مثل اینه که از تیم فوتبالی طرفداری می کنید که حقوق میلیاردیش رو کس دیگه ای می بره... این فیلم قطعا از صد فیلم برتر سینماست، و در واقع از آثاریه که خلقش، از رسالت های اصلی وجود سینماست. فیلم برای من بسیار تاثیرگذار و البته بسیار سنگین بود، مخصوصا با اون موسیقی فوق العاده اش، بنابراین اگر آمادگی چنین فیلمی رو ندارید، شاید بهتر باشه بگذاریدش برای یه فرصت دیگه...

من کلا با فیلم زیاد احساساتی میشم مخصوصا تو حال و اوضاع این روزا، من حتی با فیلم کمدی هم اشک ریختم (آخرین نمونه اش همین اخیرا، فیلم زیبای زندگی مخفی والتر میتی بود)، اما با این فیلم یک قطره اشک هم نریختم. هر کی نظر خودش رو داره، اما به نظر من سازنده این فیلم فقط تا می تونست و حتی بسیار بی منطق و برای من غیرقابل باور، همین طور خشک خشک و بدون هیچ درام قابل باور و واقعیِ انسانی، بدبختی روی بدبختی تو فیلم آورده بود که شانس جایزه جشنواره خودش رو زیاد کنه. این فیلم تعریف و مصداق فیلم جشنواره ایه به نظر من. هر کی نظر خودش رو داره ولی من حس واقعی بودن ازش نگرفتم و باهاش ارتباط برقرار نکردم. بهترین راهی که می تونم منظورم رو از فیلم واقعی و انسانی برسونم، اینه که اکیدا تشویقتون کنم که فیلم I Was a Stranger رو ببینید که اون هم اتفاقا درباره مهاجرین سوریه ایه، و خودتون این دوتا فیلم رو مقایسه کنید، تفاوت فیلم جشنواره ای/اروپایی/کنی، و فیلم واقعی بر اساس و با ترکیب داستان های واقعی...