هیچ وقت با توجه به نظرات فیلم انتخاب نکن چون بخش نظرات همه ی فیلم ها اینطوریه. نصف موافق و نصف مخالف هستند. بخش نطرات بقیه فیلم ها رو نگاه کنی همین وضع رو می بینی.
اول یه دور خلاصه ی فیلم رو بخون و بعد تریلر فیلم رو نگاه کن تا درک بهتری از جو و سبک فیلم داشته باشی. یکی از دلایلی که خیلی ها از فیلم بدشون می یاد اینه که با توقع یک چیز دیگه فیلم رو تماشا می کنند و چون فیلم مطابق توقعشون پیش نمی ره به صورت ناخودآگاه از فیلم بدشون می یاد حتی اگه فیلم خیلی خوب باشه. برای مثال اگه با توقع خونریزی زیاد یه فیلم رو نگاه کنی اما توی فیلم فقط جن و روح باشه و یه قطره خون هم ریخته نشه مشخصاً شاکی می شی. پس اگه می خواید هر فیلمی رو نگاه کنید باید بدونید چه توقعی باید ازش داشته باشید.
اگه باز هم شک داشتی نقد های بدون اسپویل رو بخون.
این فیلم رو با چه توقعی باید تماشا کنید؟
این فیلم تو سبک ترسناک هست اما وحشت رو از طریق فضاسازی القا می کنه و نه از طریق جن و روح و یا خون ریزی زیاد. به طور خلاصه این فیلم یک سبک متفاوت از فیلم های ترسناکی هست که قبلاً دیدید پس با توقع فیلم های ترسناک همیشگی نگاه نکنید.
آقا یه سوالی برای من پیش اومده.
چرا وضعیت کامنت ها زیر این فیلم و خیلی از فیلم های دیگه اینقدر متفاوته. 50 درصد می گند که فیلم آشغال محض بوده و 50 درصد دیگه می گند شاهکار. کاری ندارم که کیفیت واقعی فیلم چیه ولی این الگو تو بخش نظرات همه ی فیلم ها سایت آوا مووی دیده می شه. یک گروه کاملاً مخالف فیلم هستند و گروه دیگه کاملاً موافق، انگار مسابقه فوتباله! نکته ی عجیب اینجاست که هیچکدوم هیچ دلیلی برای نظر خودشون نمی یارند و فقط گروه مقابل رو می کوبند.
به نظر من دلیل این موضوع اینه که برای مخاطب (نه فقط ایران، خیلی جاهای دنیا اینطوری هستند) تنها ملاک خوب و بد بودن فیلم سلیقه اش هست و بس. این مسئله رو قبول دارم که واقعا سلیقه ی هر کسی متفاوته و چیزی که یک سری دوست دارند یک گروه دیگه دوست نداشته باشند. منم به شخصه از فیلم های مطرحی مثل پدرخوانده، استاکر و کلی فیلم مطرح دیگه خوشم نیومد اما با اطمینان می تونم بگم که همشون فیلم های خوش ساختی بودند و فقط باب سلیقه ی من نبودند. ولی فارغ از سلیقه یک اصولی هستند که فیلم خوب رو از بد متفاوت می کنه. اصولی مثل کامپوزیشن، طراحی صحنه، طراحی نور و... و این فیلم و فیلم Backrooms این اصول رو رعایت کردند که باعث می شه جز فیلم های خوب باشند حتی اگه باب سلیقه ی شما نباشه.
خیلی از دوستانی که می گند این فیلم خوب یا بد هست درک درستی از مفهوم فیلم خوب و بد ندارند دلیلش اینه که خیلی هامون اصلاً فیلم بد ندیدیم. بهترین فیلم های سینما رو با کمترین هزینه می بینیم و بعد با خودمون می گیم چون این فیلم یک ذره از اون فیلم بهتره پس اون فیلم آشغال محضه و این یکی شاهکار.
به شدت به همه توصیه می کنم که اپلیکشن هایی مثل DramaBox, ShortMaxو FreeReels رو دانلود کنید و فیلم های داخلش رو ببینید. تمامی فیلم های داخل این برنامه ها آشغال محض هستند و با حداقل تلاش، هزینه، اصول، مهارت و... ساخته شدند. با اطمینان می تونم بگم که تولیدات شبکه چهار از فیلم های این برنامه ها با کیفیت تره. اینکار رو بکنید تا درک بهتری از فیلم بد داشته باشد.
طراحی صحنهها اونقدر خوب و تأثیرگذار بود که حتی اگر فیلم هیچ داستان یا شخصیتپردازیای هم نداشت و فقط یک نفر دوربین دست میگرفت و تو این محیط قدم میزد، باز هم جذاب بود.
اما برای اینکه ارتباط بهتری با فیلم برقرار کنید، بهتره قبل از دیدنش با فلسفهی **Backrooms** آشنا بشید که خودم خیلی خلاصه توضیحش می دم.
وقتی یک هنرمند یه اثر هنری خلق میکنه، چیزی که در نهایت میبینیم فقط نتیجهی نهایی هست. قبل از نسخهی نهایی، کلی آزمونوخطا، طرحهای نیمهکاره، ایدههای رد شده، اشتباهها و نسخههای مختلف وجود دارند که هیچوقت به چشم مخاطب نمی رسند. در نهایت، همهی چیزهایی که به درد نسخهی نهایی نمیخورند کنار گذاشته میشوند؛ انگار که داخل سطل زباله ریخته شوند.
ایدهی **Backrooms** هم تا حد زیادی بر همین اساس شکل گرفته است. انگار خالق این دنیا، تمام فضاها، اتاقها و مدلهایی رو که اضافه یا بلااستفاده بودند رو تو یه فضای بیانتها و خارج از دنیای اصلی انبار کرده است؛ چیزی شبیه یک سطل زبالهی خیلی بزرگ که بهش می گند backrooms.
حالا به دلایل نامعلومی بین دنیای اصلی و دنیای بک روم پرتال باز می شه و به قولی اتصالی می کنه که باعث می شه افرادی، اشیایی و... بیافتند توی اون یکی.
یه سوال اخلاقی و فلسفی.
فرض کنیم واقعا همچین اتفاقی بیافته. الآن توی اون دنیا کی باید جواب گوی این همه فاجعه باشه؟
پسری که همچین آرزویی کرده چون فکر نمی کرد که آرزو به این شکل به واقعیت تبدیل بشه و همچین نتایجی داشته باشه؟
دختری که هیچ کنترلی روی خودش نداشت؟
اون کسی که بید تک آرزو رو درست می کرد؟
یا فروشنده ای که می دونست بیشتر مواقع این بیدها به فاجعه ختم می شند ولی باز هم می فروخت و فقط با این جمله "حواستون باشه چی آروز" از خودش رفع مسئولیت می کرد؟
هیچ وقت با توجه به نظرات فیلم انتخاب نکن چون بخش نظرات همه ی فیلم ها اینطوریه. نصف موافق و نصف مخالف هستند. بخش نطرات بقیه فیلم ها رو نگاه کنی همین وضع رو می بینی.
اول یه دور خلاصه ی فیلم رو بخون و بعد تریلر فیلم رو نگاه کن تا درک بهتری از جو و سبک فیلم داشته باشی. یکی از دلایلی که خیلی ها از فیلم بدشون می یاد اینه که با توقع یک چیز دیگه فیلم رو تماشا می کنند و چون فیلم مطابق توقعشون پیش نمی ره به صورت ناخودآگاه از فیلم بدشون می یاد حتی اگه فیلم خیلی خوب باشه. برای مثال اگه با توقع خونریزی زیاد یه فیلم رو نگاه کنی اما توی فیلم فقط جن و روح باشه و یه قطره خون هم ریخته نشه مشخصاً شاکی می شی. پس اگه می خواید هر فیلمی رو نگاه کنید باید بدونید چه توقعی باید ازش داشته باشید.
اگه باز هم شک داشتی نقد های بدون اسپویل رو بخون.
این فیلم رو با چه توقعی باید تماشا کنید؟
این فیلم تو سبک ترسناک هست اما وحشت رو از طریق فضاسازی القا می کنه و نه از طریق جن و روح و یا خون ریزی زیاد. به طور خلاصه این فیلم یک سبک متفاوت از فیلم های ترسناکی هست که قبلاً دیدید پس با توقع فیلم های ترسناک همیشگی نگاه نکنید.
چرا وضعیت کامنت ها زیر این فیلم و خیلی از فیلم های دیگه اینقدر متفاوته. 50 درصد می گند که فیلم آشغال محض بوده و 50 درصد دیگه می گند شاهکار. کاری ندارم که کیفیت واقعی فیلم چیه ولی این الگو تو بخش نظرات همه ی فیلم ها سایت آوا مووی دیده می شه. یک گروه کاملاً مخالف فیلم هستند و گروه دیگه کاملاً موافق، انگار مسابقه فوتباله! نکته ی عجیب اینجاست که هیچکدوم هیچ دلیلی برای نظر خودشون نمی یارند و فقط گروه مقابل رو می کوبند.
به نظر من دلیل این موضوع اینه که برای مخاطب (نه فقط ایران، خیلی جاهای دنیا اینطوری هستند) تنها ملاک خوب و بد بودن فیلم سلیقه اش هست و بس. این مسئله رو قبول دارم که واقعا سلیقه ی هر کسی متفاوته و چیزی که یک سری دوست دارند یک گروه دیگه دوست نداشته باشند. منم به شخصه از فیلم های مطرحی مثل پدرخوانده، استاکر و کلی فیلم مطرح دیگه خوشم نیومد اما با اطمینان می تونم بگم که همشون فیلم های خوش ساختی بودند و فقط باب سلیقه ی من نبودند. ولی فارغ از سلیقه یک اصولی هستند که فیلم خوب رو از بد متفاوت می کنه. اصولی مثل کامپوزیشن، طراحی صحنه، طراحی نور و... و این فیلم و فیلم Backrooms این اصول رو رعایت کردند که باعث می شه جز فیلم های خوب باشند حتی اگه باب سلیقه ی شما نباشه.
خیلی از دوستانی که می گند این فیلم خوب یا بد هست درک درستی از مفهوم فیلم خوب و بد ندارند دلیلش اینه که خیلی هامون اصلاً فیلم بد ندیدیم. بهترین فیلم های سینما رو با کمترین هزینه می بینیم و بعد با خودمون می گیم چون این فیلم یک ذره از اون فیلم بهتره پس اون فیلم آشغال محضه و این یکی شاهکار.
به شدت به همه توصیه می کنم که اپلیکشن هایی مثل DramaBox, ShortMaxو FreeReels رو دانلود کنید و فیلم های داخلش رو ببینید. تمامی فیلم های داخل این برنامه ها آشغال محض هستند و با حداقل تلاش، هزینه، اصول، مهارت و... ساخته شدند. با اطمینان می تونم بگم که تولیدات شبکه چهار از فیلم های این برنامه ها با کیفیت تره. اینکار رو بکنید تا درک بهتری از فیلم بد داشته باشد.
طراحی صحنهها اونقدر خوب و تأثیرگذار بود که حتی اگر فیلم هیچ داستان یا شخصیتپردازیای هم نداشت و فقط یک نفر دوربین دست میگرفت و تو این محیط قدم میزد، باز هم جذاب بود.
اما برای اینکه ارتباط بهتری با فیلم برقرار کنید، بهتره قبل از دیدنش با فلسفهی **Backrooms** آشنا بشید که خودم خیلی خلاصه توضیحش می دم.
وقتی یک هنرمند یه اثر هنری خلق میکنه، چیزی که در نهایت میبینیم فقط نتیجهی نهایی هست. قبل از نسخهی نهایی، کلی آزمونوخطا، طرحهای نیمهکاره، ایدههای رد شده، اشتباهها و نسخههای مختلف وجود دارند که هیچوقت به چشم مخاطب نمی رسند. در نهایت، همهی چیزهایی که به درد نسخهی نهایی نمیخورند کنار گذاشته میشوند؛ انگار که داخل سطل زباله ریخته شوند.
ایدهی **Backrooms** هم تا حد زیادی بر همین اساس شکل گرفته است. انگار خالق این دنیا، تمام فضاها، اتاقها و مدلهایی رو که اضافه یا بلااستفاده بودند رو تو یه فضای بیانتها و خارج از دنیای اصلی انبار کرده است؛ چیزی شبیه یک سطل زبالهی خیلی بزرگ که بهش می گند backrooms.
حالا به دلایل نامعلومی بین دنیای اصلی و دنیای بک روم پرتال باز می شه و به قولی اتصالی می کنه که باعث می شه افرادی، اشیایی و... بیافتند توی اون یکی.
فرض کنیم واقعا همچین اتفاقی بیافته. الآن توی اون دنیا کی باید جواب گوی این همه فاجعه باشه؟
پسری که همچین آرزویی کرده چون فکر نمی کرد که آرزو به این شکل به واقعیت تبدیل بشه و همچین نتایجی داشته باشه؟
دختری که هیچ کنترلی روی خودش نداشت؟
اون کسی که بید تک آرزو رو درست می کرد؟
یا فروشنده ای که می دونست بیشتر مواقع این بیدها به فاجعه ختم می شند ولی باز هم می فروخت و فقط با این جمله "حواستون باشه چی آروز" از خودش رفع مسئولیت می کرد؟