سعید

خیابان اسکارلت (Scarlet Street, 1945)، به اعتقاد اکثریت منتقدین، بهترین فیلم دورۀ بیست‌سالۀ کاری فریتز لانگ در آمریکاست. یک سال پس از اکران موفق زنِ پشتِ شیشه (Woman in the Window)، لانگ این فیلم را با همان ترکیب مثلث اصلی بازیگری فیلم قبل، یعنی ادوارد رابینسون، جوان بنت، و دن دوریا، می‌سازد. به عقیدۀ من، شخصیت‌های این فیلم، اگرچه شاید کمی اغراق‌شده، بازتاب خوبی از بسیاری از شخصیت‌هایی که اطرافمان می‌بینیم هستند، و شاید هرکدام بخشی از آنها را در خود نیز پیدا کنیم. پیچیدگی‌هایی که در روابط این عده در فیلم روی می‌دهد، نمونۀ خوبی از پیچیدگی‌های اطراف ماست که از یک نگاه بیرونی غیرضروری به نظر می‌آید، اما وقتی درون آنها باشی، به سختی می‌توان آن نقاط حساسی را دید که می‌شد از این وضعیت احتراز کرد. روابطی که از بیرون عجیب و غیرقابل درک، اما از داخل، شبیه یک سیرِ طبیعیست.

خیابان اسکارلت فیلمی دربارۀ عزت‌نفس است، بنابراین شاید شما هم مثل من، زمانی که قهرمانِ داستان خود را برای دیگران به دردسر می‌اندازد، بخواهید بر سرش فریاد بکشید که خودش را ببیند و بداند که چقدر ارزشمند و بزرگ است، و قدر خودش را بداند!

کامنت سه از پنج

ممکن است با تماشای فیلم از اتفاقاتی که می‌افتد حیرت کنید و آن را باورنکردنی بیابید، اما واقعیت این است که آنچه روی می‌دهد، الهام گرفته از واقعیت و پدیده‌ای پرتکرار در تاریخ آمریکا بوده است. ماب‌ها (mob) دارودسته‌هایی از اراذل و اوباش خودمختار و قانون‌گریز در شهرهای مختلف آمریکا در آن روزها بودند. قدرت آنها در بسیاری از موارد به حدی رسیده بود که فراتر از قانون، کارِ صدور و اجرای حکم را انجام می‌دادند. اجرای حکم هم توسط آنها معمولا به شکل اتش زدن و زجرکش کردنِ محکوم انجام می‌شد. جالب اینجاست که این پدیده، آن‌قدر در آمریکای آن روز مرسوم بوده که یک فعل ویژه (Lynch) برای آن وجود دارد، که درست مانند خودِ کلمۀ ماب، ساده و تک‌هجایی است و نشان از کاربرد بالای آن دارد!

کامنت یک از پنج

فریتز لانگ در 1933 و در آستانه به قدرت رسیدن نازی ها در آلمان، از این کشور به مقصد آمریکا فراری شد. اصولا مهاجران یا پناهندگان که از شرایط نامساعد کشورِ اصلی خود پناهندۀ کشور دیگری شده‌اند، حداقل در سال‌های اولیه، تحت تاثیر کیفیت‌های متضاد و جذابیت‌های کشور میزبان قرار می‌گیرند، مخصوصا که آن کشور، آمریکا پیش از جنگ جهانی دوم باشد. در روایت زندگی مهاجران عادی هم ما در ابتدا شیفتگی نسبت به شرایط جدید را می‌بینیم، و معمولا اگر اعتراضی است، یا واقع‌بینی‌ای نسبت به خانۀ جدید، در سال‌های دیرتر شکل می‌گیرد. حالا با این اوصاف، در نظر بگیرید که کارگردانی، از کشور خود فراری شده و به کشور دیگری پناه آورده است. به نظر شما، اولین فیلمی که در کشور جدید بسازد، احتمالا چگونه فیلمی است؟

کامنت شش از هفت

جان ویلیامز که در بیشتر پروژه‌های اسپیلبرگ با او همکاری کرده، آهنگساز این اثر است. وقتی با پیشنهاد همکاری مواجه می‌شود، داستان فیلم او را شگفت‌زده می‌کند، و او ساخت موسیقی برای آن را چالش‌برانگیز می‌یابد، و به اسپیلبرگ می‌گوید: تو برای این فیلم نیاز به آهنگسازی بهتر از من داری، و اسپیلبرگ هم در جواب می‌گوید، آره، ولی اونا همه مُردن! حالا برای این که تخمینی از میزان بزرگیِ همین شخص که چنین فروتنی‌ای از خود نشان داده، یعنی جان ویلیامز داشته باشید، قبل از خواندن ادامه متن و بدون جستجو، تخمینی از تعداد نامزدی‌های اسکار او برای بهترین آهنگساز داشته باشید، هر عددی که به ذهنتان رسید!

چقدر بود؟ ده؟ بیست؟ حتی شاید سی؟ جان ویلیامز با 54 نامزدیِ اسکارِ بهترین آهنگسازی در دورۀ کاری‌ای شامل بیش از نیم قرن، پس از والت دیسنی، رکورددارِ بیشترین نامزدیِ اسکار، در تمامی رشته‌هاست! او اولین بار این جایزه را بیش از نیم قرن پیش، برای ساخت موسیقیِ فیلمِ ویولن‌زن روی بام می‌برد، و تا پیش از ساخت موسیقیِ لیست شیندلر، برندۀ چهار اسکار بوده است، و در نهایت علی‌رغمِ این فروتنی، با خلق این شاهکار، برای پنجمین بار برندۀ این عنوان می‌شود. اسکار بهترین فیلم، کارگردانی، تدوین، و فیلمنامه نیز چهار اسکار دیگر از هفت اسکارِ فیلم لیست شیندلر هستند.