سعید

چه مناظر، موسیقی و فیلم برداری ای داره این فیلم، شاید در کمتر فیلمی اینها اینقدر زیبا با هم تلفیق شده باشند. دی کاپریو هم یکی از بهترین بازی هاش رو ارائه میده، اگه نگیم بهترینش. داستان هم خوبه و کشش لازم رو داره. اما میخوام توجه شما رو به نکته ای جلب کنم که بعید می دونم کسی دیده باشه، چون دربارۀ آخرین چیزیه که تو تیتراژ نهایی فیلم بالا میاد و میشه آخرین ثانیه های کل فیلم، و قاعدتا کسی تا اونجا رو ندیده D: اونجا گفته میشه که ساخت و توزیع این فیلم، صدهاهزار ساعت زمان برده و پانزده هزار شغل رو حمایت کرده. با دیدن مناظر و فضای شگفت انگیز و رازآلود فیلم که هوش از سر آدم می بره، می شد حدس زد که چه زحمتی برای صحنه به صحنه اش کشیده شده، و خوبه که فیلم های این چنینی (BigProduction) مخصوصا وقتی خوب از آب درمیان، قدر دونسته بشن، چون در غیر این صورت معلوم نیست دیگه چقدر شاهد چنین تصاویری در سینما خواهیم بود.

چون کامنت قبل اسپویل شناخته شد، سعی می کنم دوباره بدون اسپویل بذارمش: از اغراق شده ترین و اورریتد (Overrated) ترین فیلم های سینما، تقریبا مثل سایر آثار کاپولا، با بازیِ یکی از اورریتد ترین بازیگران سینما، یعنی مارلون براندو در نقشی که قرار بوده مثلا خیلی چهره عرفانی و معنوی ای باشه اما خیلی تناسبی با ظاهرش نداره. تازه استاد برای همین نقش یه ربع نیم ساعته هم افتخار نمی داده و پدر همه رو در آورده تا بالاخره سر صحنه حاضر شده، حالا دیگه اون سایز و ابعادش به کنار. استاد یه سری حرافی های متناقض هم می کنه که هیچی از سر و تهش در نمیاد، منتها اگه روی کارگردان و بازیگر تعصب دارید باید براش به به و چه چه کنید. یکی از مهمترین مشخصه های داستان هایی که قادر به پیش بردن خودشون، و شخصیت ها قادر به ارتباط با بیننده، نیستن، اینه که سازنده، راوی رو وارد داستان می کنه و اونم شروع می کنه به ور زدن مدام که به زور داستانی که پیش نمیره رو پیش ببره، و این فیلم هم از بهترین مثالاشه. مثال دیگه اش فیلم اورریتد Thin Red Line که توی اون هم ترنس ملیک مدام مثل بقیه فیلم هاش در حال فک زدنه. این همه فیلم های جنگی فوق العاده و نزدیک یا برگرفته از واقعیت هست، وقتتون رو به جای تلف کردن روی این داستان فیک و بی سر و ته، روی اون ها بذارید، مثل Hacksaw Ridge، Letters From Iwo Jima, Saving Private Ryan، و حتی فیلم All Quiet on Western Front ساختۀ 1930 نه این جدیده، تا تفاوت رو احساس کنید! در مورد جنگ ویتنام هم، قطعا فیلم های Platoon و Full Metal Jacket دیدنی هستند.

از اغراق شده ترین و اورریتد (Overrated) ترین فیلم های سینما، تقریبا مثل سایر آثار کاپولا، با بازیِ یکی از اورریتد ترین بازیگران سینما، یعنی مارلون براندو در نقش تانک، که قرار بوده مثلا خیلی چهره عرفانی و معنوی ای باشه اما به علت اضافه وزن و زیاده خواری و زیاده نوشی، استاد شبیه تانک شده که خیلی تناسبی با نقشش نداره. تازه استاد برای همین نقش یه ربع نیم ساعته هم افتخار نمی داده و پدر همه رو در آورده تا بالاخره سر صحنه حاضر شده، حالا دیگه اون سایز و ابعادش پیشکش. استاد یه سری حرافی های متناقض هم می کنه که هیچی از سر و تهش در نمیاد (مثلا هم قراره ضدجنگ باشه و هم میگه بهمون سرباز ندادن زودتر کلک اینا رو بکنیم)، منتها اگه روی کارگردان و بازیگر تعصب دارید باید براش به به و چه چه کنید. یکی از مهمترین مشخصه های داستان هایی که قادر به پیش بردن خودشون، و شخصیت ها قادر به ارتباط با بیننده، نیستن، اینه که سازنده، راوی رو وارد داستان می کنه و اونم شروع می کنه به ور زدن مدام که به زور داستانی که پیش نمیره رو پیش ببره، و این فیلم هم از بهترین مثالاشه. مثال دیگه اش فیلم اورریتد Thin Red Line که توی اون هم ترنس ملیک مدام مثل بقیه فیلم هاش در حال فک زدنه. این همه فیلم های جنگی فوق العاده و نزدیک یا برگرفته از واقعیت هست، وقتتون رو به جای تلف کردن روی این داستان فیک و بی سر و ته، روی اون ها بذارید، مثل Hacksaw Ridge، Letters From Iwo Jima, Saving Private Ryan، و حتی فیلم All Quiet on Western Front ساختۀ 1930 نه این جدیده، تا تفاوت رو احساس کنید! در مورد جنگ ویتنام هم، قطعا فیلم های Platoon و Full Metal Jacket دیدنی هستند.